นี่คืออนิเมชั่นที่ผมรักอย่างสุดหัวใจครับ มีกี่ดาวให้หมดใจ เต็ม 10 ให้ 10 เต็ม 100 ให้ 100 ไปเลย

ผมอยากให้ทุกท่านได้ลองชมกันสักครั้ง มันยาวเพียง 12 นาทีเท่านั้น และไม่มีบทพูดใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงภาพ เสียง และดนตรีที่หลอมรวมกันได้อย่างกลมกล่อม

และผมเชื่ออย่างแรงกล้าว่าต้องมีคนน้ำตาไหลระหว่างดูแน่ๆ

นี่คือแอนิเมชั่นขนาดสั้นที่ได้รับรางวัลออสการ์ไปเมื่อปี 2009 ซึ่งถือเป็นแอนิเมชั่นจากเอเชียเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลนี้เลยครับ ก็ถือว่าคู่ควรกับรางวัลอย่างยิ่ง (โดยส่วนตัวแล้ว ผมยกให้เป็นการ์ตูนสั้นที่ดีที่สุดตลอดกาลในใจผมเลย)

ดูแล้วกินใจมาก อินมาก มันอาจทำให้หลายๆ ท่านนึกถึง 10 นาทีแรกของ UP น่ะนะครับ ก็ต้องขอบอกก่อนว่าการ์ตูนเรื่องนี้มาปี 2008 ในขณะที่ UP มาปี 2009 ดังนั้นการ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้เดินตามรอย UP แน่นอน และผมก็คิดว่าทีมงาน UP ก็คงไม่ได้ลอกการ์ตูนเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน… มันคงเป็นไอเดียที่เกิดขึ้นพอดีกันในช่วงเวลานั้นน่ะครับ

ส่วนหนึ่งที่ผมอิน คงเพราะตัวผมเองก็เข้าวัยกลางคนแล้ว มีครอบครัว มีลูกสาว และเริ่มคิดถึงชีวิตบั้นปลาย เลยทำให้พอเจอเนื้อเรื่องในการ์ตูนนี้เข้า มันเลยโดนแบบเต็มพิกัด

ผมชอบทุกส่วนของการ์ตูนเรื่องนี้เลยครับ ทั้งลายเส้น ทั้งภาพ ทั้งเรื่องราว ทั้งดนตรี รวมถึงเสียงประกอบในแต่ละฉาก มันเต็มไปด้วยรายละเอียด มันอาจดูเรียบง่าย แต่ก็มีพลังล้นเหลือ

แต่บอกก่อนว่าผมไม่แนะนำให้คนที่กำลังเหงา กำลังโดดเดี่ยว หรือกำลังเศร้าดูนะครับ เพราะผมไม่แน่ใจว่าท่านจะรู้สึกอย่างไรกับมัน มันอาจทำให้ท่านรู้สึก Sad มากขึ้นก็ได้ ทางที่ดีควรดูกับใครสักคน หรือไม่ก็ดูตอนกลางวันน่าจะดีกว่าครับ

ที่บอกแบบนี้ก็เพราะผมน่ะดูก่อนนอน คือดูแบบไม่รู้อะไรเลย พอดีจังหวะมันได้ เลยลองดู พอดูเท่านั้นล่ะ อินๆ อึนๆ ไปพักหนึ่ง… ผมมองออกไปนอกบ้าน ดูตึกรามบ้านช่อง แล้วก็มีภาพในอดีตผุดขึ้นมามากมาย ไม่ว่าจะตอนเรายังเด็ก ตอนเราเรียนตั้งแต่ประถมยันมหาลัย เรื่อยมาจนตอนทำงาน…

แล้วก็นึกถึงตอนพบหน้าภรรยาเป็นครั้งแรก นึกถึงตอนที่เราพยายามเอาชนะใจเธอ พยายามสร้างสถานการณ์แบบว่า “บังเอิญเดิน แล้วเจอกัน” (ประมาณว่าเราต้องกะเวลาให้พอเหมาะ เดินไปให้พอดีกับที่เธอกำลังจะเดินกลับ เพื่อเราจะได้ไปส่งเธอที่บ้านอะไรแบบนั้นเป็นต้น) นึกถึงหลายเรื่องราวทีผ่านกันมา นึกถึงวันแต่งงาน นึกถึงวันที่มีลูก

ชีวิตที่ผ่านมา ทั้งสุขและเศร้าเคล้ากัน… มันมีความทรงจำมากมายเหลือเกิน…

แล้วผมก็มองไปถึงอนาคต… เราก็จะแก่ตัวลง เราจะเกาะกุมมือภรรยาไปเรื่อยๆ คอยดูแลกัน แล้วสักวันก็คงต้องมองดูลูกสาวแต่งงาน ไปมีชีวิตในแบบของเขา

… สักวันเราก็ต้องนั่งเฉยๆ ผิวหนังเหี่ยวย่น และรอวันที่เราจะได้พักผ่อนอย่างสงบ

พูดได้เต็มปากว่า “ผมมีความรัก” ครับ ผมรักการ์ตูนเรื่องนี้จริงๆ และผมอยากแบ่งปันให้กับทุกๆ ท่านได้ชม…

มันอาจเป็น 12 นาทีที่มีคุณค่าสำหรับท่านก็ได้ เพราะสำหรับผมแล้ว มันก็เป็น 12 นาทีที่ผมรู้สึกรักที่สุดเหมือนกัน 😊

ห้าดาวครับ

(10/10)