เรื่องนี้ถือเป็นหนังที่ทำให้ผมตระหนักเลยว่า แม้หนังบางเรื่องจะมีคนชอบแบบล้มหลามแค่ไหนก็ตาม แต่หนังเรื่องนั้นอาจไม่ใช่หนังที่เราจะชอบมากมายเหมือนคนอื่นก็ได้

นี่คือเรื่องราวลำดับที่ 3 ในชุดไตรภาคคาวบอยสปาเก็ตตี้ของ Sergio Leone ครับ ว่าด้วยชาย 3 คนที่มีบุคลิกตามชื่อเรื่อง นั่นคือคนหนึ่งดี (Clint Eastwood) คนหนึ่งร้าย (Lee Van Cleef) และอีกคนก็เป็นประเภท “น่ารังเกียจ” (Eli Wallach)

แล้วพวกเขาก็มีอันต้องมาเจอกัน โดยมีเป้าหมายเดียวกันคือสมบัติที่ถูกซ่อนไว้

จริงๆ ภาคนี้ตัวละครนับว่าหลากหลายครับ คาแรคเตอร์ของแต่ละคนก็น่าสนใจ มันสะท้อนมิติของมนุษย์ได้อย่างดี อีกทั้งเรื่องราวก็ใหญ่ขึ้นกว่าเก่า ไหนจะฉาก (ทั้งฉากโลเกชั่นและฉากทำลายล้าง) ก็ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมจนพูดได้เลยว่าภาคนี้ยิ่งใหญ่ที่สุดใน 3 ภาคของหนังชุดนี้

สำหรับผม ดูแล้วก็ยังสัมผัสได้ถึงความดีของหนังครับ ทำออกมาได้เปี่ยมคุณภาพ ดาราเล่นดี เนื้อเรื่องดี หรือในแง่ความอลังการ (สำหรับหนังเมื่อ 50 ปีก่อน) ก็นับว่าน่าพอใจเอามากๆ

แต่กระนั้นผมก็สารภาพเลยครับว่า ผมไม่โอเคเท่าไรกับความอืดช้าในหลายๆ วาระ ว่าง่ายๆ คือมีโมเมนต์แอบเบื่อเหมือนกันครับ

หนังภาคนี้ยาว 2 ชั่วโมง 40 นาที ซึ่งจริงๆ ความยาวไม่ใช่ปัญหาครับ หนังยาวกว่านี้อย่าง Doctor Zhivago, Titanic หรือ Gone with the Wind ผมก็ยังไม่รู้สึกเบื่อ แต่กับเรื่องนี้ยอมรับจริงๆ ครับว่าบางช่วงบางตอนมันเนือย อารมณ์เหมือนเนื้อเรื่องไม่ไปไหน จนทำให้ความรู้สึกชอบของผมมันลดขนาดลงไปพอสมควร

แต่เรื่องนี้คนชื่นชมกันทั่วสารทิศครับว่าดีที่สุดในไตรภาค แต่ก็อย่างที่บอกครับว่า มันต้องมีบ้างล่ะหนังที่คนเขาชอบกันทั้งบาง แต่เรากลับเห็นต่าง ชอบน้อยกว่าชาวบ้านซะงั้น

สำหรับผม หนังที่ว่าก็คือหนังเรื่องนี้นั่นเอง

กระนั้นผมก็พูดได้เต็มปากครับว่าหนังเรื่องนี้มีดีคู่ควรกับคำว่าคลาสสิก และคู่ควรแก่การลองชมสักครั้งครับ (ยกเว้นไม่ชอบหนังคาวบอยเลยเท่านั้นแหละ)

สามดาวครับ

(8/10)