รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

The Blood on Satan’s Claw (1971), สังเวยเลือด กรงเล็บซาตาน

1378057496

เรื่องราว (ในหนัง) เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 17 ในชนบทห่างไกลของประเทศอังกฤษชาวนาคนหนึ่งนามว่า ราล์ฟ โกเวอร์ (Barry Andrews) ได้ขุดพบซากกะโหลกลึกลับตรงกลางทุ่ง เขาจึงรีบไปแจ้งท่านผู้พิพากษาประจำเมือง (Patrick Wymark) ให้มาช่วยตรวจสอบ แต่พอกลับมาอีกทีกะโหลกที่ว่ากลับหายไปแล้ว

และในเวลาต่อมาวัยรุ่นหลายคนในเมืองก็เริ่มมีพฤติกรรมแปลกๆ และที่น่าสะพรึงก็คือมือของพวกวัยรุ่นเหล่านั้นได้กลายสภาพเป็นกรงเล็บของอสูรกาย การแพร่ระบาดของอาถรรพ์ลึกลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ เด็กๆ ผู้บริสุทธิ์ก็ค่อยๆ กลายเป็นทาสของสิ่งชั่วร้ายทีละคนๆ จนผู้ใหญ่ในหมู่บ้านต้องหาทางยับยั้งเรื่องร้ายก่อนจะสายเกินไป

เป็นหนังสยองเก่าๆ ที่ทำได้ไม่เลวเลยครับ จุดที่ยอดเยี่ยมมากๆ คือดนตรีของ Marc Wilkinson ที่ให้อารมณ์หลอนได้ดีมาก ฟังไปก็ขนลุกไป ให้อารมณ์หวีดหวิวเหมือนสายลมชวนผวายามราตรี ยอมรับเลยครับว่าดนตรีมีผลมากจริงๆ

ด้านเนื้อเรื่องก็น่าสนใจดีครับ หนังค่อยๆ สร้างอารมณ์สยองทีละนิด ซึ่งนี่คืองานกำกับแนวสยองเรื่องแรกของ Piers Haggard ซึ่งผลที่ได้ก็นับว่าดีเลยครับ น่ากลัว น่าติดตาม แต่อาจมีช่วงอืดตามประสาหนังสมัยก่อน แต่ก็ได้การแสดงดีๆ กับดนตรีหลอนๆ มาช่วยไว้

ผมชอบการวางช็อตต่างๆ นะครับ อย่างฉากที่เผยว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งโดยปีศาจสิงไปแล้ว มันค่อยๆ ก่ออารมณ์ลึกลับน่ากลัวทีละนิด ฉายให้เราเห็นแววตาก่อน ค่อยๆ ไล่มาที่ลำตัว จากนั้นก็จับภาพตอนเธอเดินออกจากห้องและลงบันได แต่ละช่วงที่ผมเล่านี้มันอุดมไปด้วยความผิดปกติมากมายครับ มุมกล้องก็ผิดปกติ ท่าทางของเธอก็ผิดปกติ ซึ่งก่อนหน้านี้หนังได้แนะนำตัวละครเด็กสาวคนนี้ในฐานะเด็กสาวผู้แสนร่าเริงคนหนึ่งครับ ดังนั้นพอเรามาพบว่าเธอโดนปีศาจสิงไปแล้ว มันก็ทำให้เรารู้สึกสะเทือนใจและสะพรึงไปในคราวเดียว เพราะเรารู้แน่ว่าบุคลิกที่เธอทำอยู่นั้น มันเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิงกับเด็กสาวที่เราเห็นก่อนหน้า

จนพอตอนท้ายของฉากเมื่อเธอเผยกรงเล็บออกมานั้น แค่แว้บเดียวครับ แว้บเดียวจริงๆ แต่ด้วยความที่หนังปูอารมณ์และช็อตนี้มาดี ก็ทำให้เราสยองขนลุกได้ไม่ยาก

ถือเป็นหนังสยองรุ่นเก่าอีกเรื่องที่ดูได้ไม่ผิดหวัง

สองดาวครึ่งครับ

Star22

(7/10)

Advertisements