จากการดูหนังขาวดำแนวฆาตกรรมปริศนามาหลายเรื่องก็ทำให้ได้ข้อสรุปอย่างหนึ่งครับว่า การจะแยกแยะระหว่าง “หนังฆาตกรรมดีๆ ที่ดูแล้วตื่นเต้นน่าติดตาม” กับ “หนังฆาตกรรมธรรมดาที่ไม่ดูก็ไม่เสียดาย เอาเวลาไปอ่านโคนันจะสนุกกว่า” เราพอจะแบ่งได้ดังนี้ครับ

อย่างแรก ดาราต้องมีพลังดึงดูด ต้องมีการกำหนดตัวเอกให้โดดเด่น มีไหวพริบ ขณะเดียวกันบทสมทบก็ต้องเสริมความเด่นให้ตัวเอก พร้อมทั้งทำให้ตัวเองเด่นพอสมควร และตัวร้ายต้องมีรัศมีเข่นฆ่าเมื่อความจริงปรากฏ

อย่างที่สองคือการเดินเรื่องที่ต้องทิ้งปมสร้างคำถามกระตุ้นให้ผู้ชมสนใจจะติดตามไปจนจบ

อย่างที่สาม ระหว่างทางของหนัง (หมายถึงช่วงกลางของเรื่อง) ต้องแทรกพล็อตรองที่น่าสนใจมาสลับ ต้องมีบทสนทนาดีๆ ไหลเข้าหูคนดูเรื่อยๆ หรือไม่ก็อารมณ์ขันที่ไม่เลอะเทอะ

ครับ นี่ล่ะที่พอจะนึกออก ซึ่งพอดีว่าหนังเรื่องนี้ไม่มีอะไรที่ว่านั้นอยู่เลยครับ

หนังว่าด้วยเจ้าของแมนชั่นถูกฆาตกรรม ตำรวจเลยต้องหาตัวฆาตกร แต่ก็อย่างที่บอกครับดารายังไม่มีพลังดึงดูด ปมก็ไม่น่าสนใจ และไม่ค่อยทิ้งปมด้วย ส่วนช่วงกลางของหนังก็ไม่มีอะไรนอกจากให้ตัวละครพูดไป แต่ไม่มีประเด็นสำคัญ ไม่มีสาระชวนคิด

เป็นอีกเรื่องที่ไม่ดูก็ไม่เสียดาย และอยากกระซิบบอกว่าหากอยากดูหนังขาวดำแนวสืบฆาตกรรมที่ดีๆ ขอแนะนำเรื่อง Eyes in the Night (1942) ครับ ยอดเยี่ยมลงตัว มีองค์ประกอบของดีที่ผมบอกครบทั้ง 3 อย่าง

ไม่ถึงสองดาวครับ

(5/10)