ผมก็เคยเขียนถึงซีรี่ส์เฟรนด์ไป 9 ปีแล้วนะครับ แต่พอมาถึงปี 10 นี่ผมเว้นไปนานทีเดียว วันนี้พอดีเพิ่งดูซีรี่ส์นี่จบอีกรอบ ดูยาวครับ 10 ปีรวด แต่ไม่ได้ดูติดกันทั้งวันหรอกนะครับ มีพักมีอะไรบ้าง พอดูแล้ว อิ่มแล้วก็เอามาเขียนลงน่ะครับ
ปี 7 นี้จะว่าไปมันก็ไม่ถึงกับเด็ดดวงอะไรมากหรอกนะครับ ออกจะด้อยกว่าปีก่อนอยู่เหมือนกันในเรื่องของความสนุกหรือความฮา (เพราะโดยมากมันจะมาเอาภาพตอนเก่าๆ มาให้ดูมากกว่า)
มาปีสองครับ ซึ่งสมัยก่อนเมื่อซักปี 2542 นั้น มันออกเดือนละม้วน ผมก็นั่งกัดฟันรอไป สมัยนี้สบายอย่างครับมันออกเป็นบ็อกเซ็ททีเดียวครบถ้วนเลย แต่ตอนนั้นมันก็เป็นรสชาติอีกแบบครับ
นี่ก็จัดเป็นซีรี่ส์เรื่องแรกๆ ที่ผมดูแบบตั้งใจ (ก่อนหน้านั้นจะเป็นแบบดูมั่งไม่ดูมั่งคับ) และเป็นซีรี่ส์ที่สนุกครบเครื่องมากอีกเรื่องนึง
ตามปกติสารภาพเลยนะครับว่าพวกหนังการ์ตูนหรือแอนิเมชั่นเนี่ยจะได้สตางค์จากกระผมก็ต่อเมื่อออกแผ่นแล้วมากกว่า ยกเว้นของเขาต้องเด็ดจริงอย่างสารพัดการ์ตูนจาก Pixar หรือโดราเอมอนตอนพิเศษ พวกนี้ไว้ใจได้ เลยกล้าไปดู แต่นอกนั้นแม้เขาจะว่าดีอย่างไรก็อดใจรอแผ่นครับ
เป็นหนังชีวิต+รัก+ตลกที่มีเนื้อหาแหวกแนวจนออกจะ “ท้าทาย” สำหรับใครหลายๆ คนนะครับ เพราะมันว่าด้วยเด็กหนุ่มวัย 20 ต้นๆ ที่คิดแต่จะฆ่าตัวตายกับสาวแก่อายุ 79 ที่ยังสนุกกับชีวิต ทั้งคู่โคจรมาพบกันและมอบความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน และเมื่อพวกเขาได้คบหากันไปนานๆ เข้า ความรู้สึกดีๆ ที่ว่าก็เริ่มแปรเปลี่ยนพัฒนากลายเป็นสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า “รัก” ไป
ประเด็นหนึ่งใน ประชาธิป’ไทย ของคุณเป็นเอก และคุณภาสกรที่ผมสนใจ คือตอนที่อาจารย์ท่านหนึ่งกล่าวว่า เหตุการณ์นองเลือดในอดีตครั้งหนึ่งนั้น มีสาเหตุประการหนึ่งมาจาก “สื่อ” ที่นำเสนอด้านเดียว ครอบงำคนให้ทำร้ายกัน ฯลฯ
คิดแล้วเชียวว่าผมต้องชอบ The Hundred-Foot Journey แหงมๆ
มีอยู่ช่วงหนึ่งผมทยอยเอาหนังของเฮีย Dario Argento มารีวิว โดยเริ่มจากชุด Animal Trilogy แล้วจู่ๆ ก็หยุดไป ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ เพราะผมน่ะตั้งจะกวาดงานของเฮียแกมารีวิวให้หมด แต่ทีนี้ไปติดอยู่ตรงผมหาผลงานเรื่องที่ 4 ของเขาที่ชื่อว่า Le cinque giornate หรือ The Five Days of Milan หามาดูไม่ได้เลยครับ
X-Men: Days of Future Past ทำการแก้ลำเรื่องราวของหนังชุดนี้อย่างได้ผลครับ หลังจากที่หลายภาคที่ทำออกมาก่อนหน้า ทำแล้วมีจุดขัดกันเองหรือไม่กลมกลืนอยู่หลายอย่าง
หมื่นทิพ's Review 