หนังจับเอาเรื่องราวของ เซี่ยงอวี่ (หรือ ฌ้อปาอ๋อง) กับ เล่าปัง (หรือ ฮั่นเกาจู่ในเวลาต่อมา) มาบอกเล่าโดยมีการดัดแปลงตีความใหม่ในบางจุด ซึ่งก็มาในแนวทางเดียวกับ สามก๊ก ขุนศึกเลือดมังกร (Three Kingdoms: Resurrection Of The Dragon) ผลงานก่อนหน้าของ Daniel Lee นั่นเอง
ดูจบครบไตรภาคแล้วครับสำหรับหนังชุด 4 มหากาฬพญายม ที่ดัดแปลง (แปลงไปเยอะมากกกกกกกกกกกกกก) จากนิยายกำลังภายในสุดมันส์ของอุนสุยอัน
4 มหากาฬพญายม 2 ถือเป็นภาคต่อที่เวิร์กไม่เลวครับ คือมันอาจไม่ได้ดีสุดยอด แต่ก็ถือว่าทำออกมาได้ดูเพลินในระดับหนึ่ง ซึ่งหักกลบลบแล้วก็น่าจะพอๆ กับภาคแรกอยู่ครับ
หลายปีที่ผ่านมานิยายชุด 4 มือปราบพญายม ของ อุนสุยอัน ถูกดัดแปลงเป็นหนังจีนชุดหลายรอบมากๆ เรียกว่าสามารถชิงตำแหน่ง “สร้างถี่” กับหนังชุดมังกรหยกได้เลยล่ะครับ
ทุกครั้งที่ผมดูตัวอย่างหนังเรื่องไหนแล้วคิดในใจว่า “ไม่น่าจะสนุก” ผมมักจะแอบภาวนาขอให้ตัวเองคิดผิด และขอให้หนังมันออกมาสนุกผิดคาดกันไปเลย… แต่ส่วนใหญ่คิดไงมักจะได้งั้นเป็นประจำครับ (นี่ไม่ใช่เรื่องน่าดีใจเลยนะเนี่ย)
การดู โจโฉ ฉบับนี้ให้อารมณ์เหมือนตอนดู ขงจื้อ (ที่เผอิญแสดงโดยโจวเหวินฟะ เหมือนกัน)
หนังเอาตำนานไซอิ๋วมายำนิดหน่อย พระเอกของเรา (Michael Angarano) ไปเจอเอากระบองทองของซุนหงอคงเข้า แล้วก็พลัดหลงเข้าไปในแดนจีนโบราณ ได้พบกับนักบู๊ขี้เมา (เฉินหลง), นักบวชไร้ชื่อ (หลี่เหลียนเจี๋ย) และแม่นางวิหคทองคำ (หลิวอี้เฟย) พวกเขาก็มีหน้าที่เดินทางเอากระบองไปคืนให้ซุนหงอคงที่โดนวายร้ายแห่งปราสาทหยกกักไว้
หมื่นทิพ's Review 