เอาล่ะครับผมพูดถึง Stephen King ไปบ้างแล้วเน้อะ ก็มาถึงเขาบ้างล่ะครับ Dean Koontz รายนี้ก็เขียนนิยายได้เจ๋งแจ๋วไม่ใช่ย่อยครับ แนวของ Koontz ก็มาทางใกล้ๆ กับ King เพียงแต่ King จะค่อนข้างไปทางสยองมากกว่าแล้วก็เน้นอะไรที่แหวกๆ ส่วน Koontz จะไปในเชิงระทึกขวัญมากกว่าครับ และเรื่องของ Koontz แม้จะแหวกบ้างก็ตาม แต่ความหวือหวาอาจจะไม่มากมายเท่า King ครับ
เขียนถึงหนังสือสยองมาหลายเจ้า แล้วก็อ้างอิงชื่อของท่านผู้นี้ครับ เจ้าของผลงานแนวสยองที่มีชื่อสุดๆ อย่างพี่ King ก็พูดถึงแกไปหลายรอบแต่ก็ไม่เอาผลงานแกมาพูดถึงซะที วันนี้เลยเอาซะหน่อยกับงานนิยายเรื่องยาวเรื่องที่ 2 ของเขา Salem’s Lot
คอเรื่องลึกลับแนวบ้านผีสิงคงรู้จักตำนานอาถรรพ์ของบ้านหลังนี้ดีนะครับผม กับเรื่องราวที่ว่ากันว่าเกิดขึ้นจริงของบ้านผีสิงแห่งอมิตี้วิลล์
อ้ะ อ้ะ เห็นหน้าปกดูหน่อมแน้มอย่านึกว่าเป็นหนังสือสอนวิชาวาดเขียนล่ะครับ เพราะมันคือนิยายแนวสยองต่างหากล่ะครับ
มาดูหนังเบาๆ ที่คลายเครียดได้แหงแซะกันดีกว่านะครับ แนวคิดก็เข้าท่าไม่เลวเอาเรื่องปิงปองมาสานต่อเป็นเรื่อง
วันก่อนเดชะกรรมมากเลยครับ เขียนถึงหนังล้อเลียนที่ผมชอบอย่าง Wrongfully Accused แล้วดันกดผิดพลาดที่พิมพ์ไว้ยาวหายไปหมดเลย เศร้า วันนี้เลยพิมพ์หนังล้อเลียนเหมือนกัน แต่ไม่ได้ชอบอะไรนักหนาดีกว่า พิมพ์รีวิวหนังแบบตั้งใจทีไรเป็นอันหายทุกที
หนังเก่าเล่ายี่ห้ออีกเรื่อง ไม่รู้ทำไมเวลาผมนึกถึงนึกเรื่องนี้ผมมักนึกไปถึงหนังเรื่อง The Guardian ทุกที คงเพราะสไตล์มันคล้ายกันน่ะครับ เนื้อหามันว่าด้วยผู้หญิงลึกลับที่มายังครอบครัวเล็กๆ เพื่อทำให้เกิดเรื่องสยองขวัญ
ข้อดีอย่างหนึ่งของการเขียนถึงหนังที่ดูแล้วอยากจะบอกว่าไม่ได้สนุกอะไรมากมาย คือ ไม่ต้องร่ายยาวแบบรักพี่เสียดายน้อง
บิลล์ นักจิตวิทยาสายอาชญากรรมคนหนึ่ง (Jeff Fahey) ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนต้องเสียแขนไป แต่โชคดีที่วิทยาการตัดต่อสร้างเนื้อเยื่อก้าวไกลจนในที่สุดบิลล์ก็ได้แขนข้างใหม่ที่ใช้งานได้อย่างยอดเยี่ยม
เรื่องนี้เป็นผลงานล่าสุดบนดินแดนฮอลลีวู้ดผู้กำกับ John Woo ซึ่งก็น่าจะเป็นงานชิ้นสุดท้ายที่เขาทำให้กับที่นั่นด้วย (ยกเว้นเขาจะกลับไปอีก แต่ก็ดูเหมือนพี่ท่านจะกลับมาเอเชียแบบค่อนข้างถาวรแล้วตอนนี้) ซึ่งตัวหนังก็ไม่ถึงกับประสบความสำเร็จนักในแง่รายได้ครับ ลงทุน $60 ล้าน ได้คืนมา $96 ล้านจากทั่วโลก ก็พอได้ทุนบ้าง คนดูส่วนมากก็มีทั้งที่ชอบและเฉยๆ ก็ว่ากันไปน่ะนะครับ
หมื่นทิพ's Review 