เขียนถึงหนังสือสยองมาหลายเจ้า แล้วก็อ้างอิงชื่อของท่านผู้นี้ครับ เจ้าของผลงานแนวสยองที่มีชื่อสุดๆ อย่างพี่ King ก็พูดถึงแกไปหลายรอบแต่ก็ไม่เอาผลงานแกมาพูดถึงซะที วันนี้เลยเอาซะหน่อยกับงานนิยายเรื่องยาวเรื่องที่ 2 ของเขา Salem’s Lot
คอเรื่องลึกลับแนวบ้านผีสิงคงรู้จักตำนานอาถรรพ์ของบ้านหลังนี้ดีนะครับผม กับเรื่องราวที่ว่ากันว่าเกิดขึ้นจริงของบ้านผีสิงแห่งอมิตี้วิลล์
อ้ะ อ้ะ เห็นหน้าปกดูหน่อมแน้มอย่านึกว่าเป็นหนังสือสอนวิชาวาดเขียนล่ะครับ เพราะมันคือนิยายแนวสยองต่างหากล่ะครับ
มาดูหนังเบาๆ ที่คลายเครียดได้แหงแซะกันดีกว่านะครับ แนวคิดก็เข้าท่าไม่เลวเอาเรื่องปิงปองมาสานต่อเป็นเรื่อง
วันก่อนเดชะกรรมมากเลยครับ เขียนถึงหนังล้อเลียนที่ผมชอบอย่าง Wrongfully Accused แล้วดันกดผิดพลาดที่พิมพ์ไว้ยาวหายไปหมดเลย เศร้า วันนี้เลยพิมพ์หนังล้อเลียนเหมือนกัน แต่ไม่ได้ชอบอะไรนักหนาดีกว่า พิมพ์รีวิวหนังแบบตั้งใจทีไรเป็นอันหายทุกที
หนังเก่าเล่ายี่ห้ออีกเรื่อง ไม่รู้ทำไมเวลาผมนึกถึงนึกเรื่องนี้ผมมักนึกไปถึงหนังเรื่อง The Guardian ทุกที คงเพราะสไตล์มันคล้ายกันน่ะครับ เนื้อหามันว่าด้วยผู้หญิงลึกลับที่มายังครอบครัวเล็กๆ เพื่อทำให้เกิดเรื่องสยองขวัญ
ข้อดีอย่างหนึ่งของการเขียนถึงหนังที่ดูแล้วอยากจะบอกว่าไม่ได้สนุกอะไรมากมาย คือ ไม่ต้องร่ายยาวแบบรักพี่เสียดายน้อง
บิลล์ นักจิตวิทยาสายอาชญากรรมคนหนึ่ง (Jeff Fahey) ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนต้องเสียแขนไป แต่โชคดีที่วิทยาการตัดต่อสร้างเนื้อเยื่อก้าวไกลจนในที่สุดบิลล์ก็ได้แขนข้างใหม่ที่ใช้งานได้อย่างยอดเยี่ยม
เรื่องนี้เป็นผลงานล่าสุดบนดินแดนฮอลลีวู้ดผู้กำกับ John Woo ซึ่งก็น่าจะเป็นงานชิ้นสุดท้ายที่เขาทำให้กับที่นั่นด้วย (ยกเว้นเขาจะกลับไปอีก แต่ก็ดูเหมือนพี่ท่านจะกลับมาเอเชียแบบค่อนข้างถาวรแล้วตอนนี้) ซึ่งตัวหนังก็ไม่ถึงกับประสบความสำเร็จนักในแง่รายได้ครับ ลงทุน $60 ล้าน ได้คืนมา $96 ล้านจากทั่วโลก ก็พอได้ทุนบ้าง คนดูส่วนมากก็มีทั้งที่ชอบและเฉยๆ ก็ว่ากันไปน่ะนะครับ
ผมชอบคำโปรยของหนังนะครับ “เพื่อรับงานนี้เขาต้องบ้าพอ แต่เพื่ออยู่รอดในตำแหน่งนี้เขาต้องบ้ายิ่งกว่า” ก็ตรงกับเรื่องราวดีครับ
หมื่นทิพ's Review 