ครับ ผมกลับมาแล้วนะฮะ (จะมีใครรอมั้ยไม่รู้ล่ะ ผมกลับมาแล้ว ฮ่าๆๆๆ ) ก็ขอเอาหนังที่ค้างไว้งวดก่อนมาเล่าต่อ คือมันเกิดจากความลืมครับ แนะนำภาคแรกไปแล้วเจือกลืมแนะภาค 2 ต่อ ก็งงตัวเองเหมือนกัน ปกติผมเป็นพวก Perfectionism นะครับ แนะหนังภาคต่อแล้วต้องล่อให้จบ ไม่จบนอนไม่หลับ แต่นี่หลับมาได้ตั้งหลายคืน
แล้วก็มาถึงไฮไลท์ของวันนี้นะครับ กับหนังอีกเรื่องที่ผมอยากจะเอามาแนะนำนานแล้ว วันนี้ได้ฤกษ์ครับ
แนวคิดตั้งต้นดีอีกแล้วครับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะการเอาประเด็นสงครามกลางเมืองมาใส่ลงในสถานการณ์ปัจจุบัน หรือการถ่ายแบบ Long Take ซึ่งจริงๆ มันน่าจะเป็นจุดขายที่เข้าท่าไม่น้อยทีเดียว
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนครับว่านี่ไม่ใช่เรื่อง Ransom ของพี่ Mel Gibson ชื่อเดียวกันแต่คนละเรื่องจ้า คนละเนื้อหาเลยด้วย อันนี้นำแสดงโดยปู่ Sean Connery ครับ
ถ้าจะคุยถึงหนังเรื่องนี้ก็ต้องขอบอกไว้ตรงนี้เลยครับว่ามีสปอยล์แน่นอน เพราะสิ่งที่อยากพูดมันสปอยล์เต็มๆ แต่เอาเข้าจริงจุดสปอยล์ของหนังมันก็ไม่ได้ซับซ้อนชวนอึ้งหรอกครับ แต่ในเมื่อมันเข้าข่ายสปอยล์ก็จั่วหัวไว้ก่อนว่ามีสปอยล์เพื่อความสบายใจ
ทุกวันนี้ผมยังคิดถึง Anton Yelchin เป็นพักๆ ครับ เขาถือเป็นนักแสดงรุ่นใหม่ที่มีฝีมือมากๆ คนหนึ่ง และอาจจะเพราะหนังที่เขาแสดงส่วนใหญ่นั้นจะออกมาดี (อย่างน้อยก็ถูกใจผม) เลยทำให้ยังคิดถึงมากขึ้นไปอีก
1 ในหนังไทยที่ผมชอบเป็นอันดับต้นๆ ครับ ดูกี่ทีก็ยังสนุก ตื่นเต้น เร้าใจ และน่าติดตามตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ
จากนิยายลึกลับระทึกขวัญเรื่องดังสู่หนังจอเงินครับ พล็อตที่ควรรู้ก็มีแค่ว่า เรเชล (Emily Blunt) คือหญิงสาวที่ยังคงอยู่ในภาวะซึมเศร้าหลังจากต้องแยกทางกับคนรัก เธอค่อนข้างโทรมจนคนรอบตัวสัมผัสได้
ดูจบแล้วก็บอกตัวเองว่า “หนังสนุกดีตามมาตรฐาน” แต่หลังจากนั้นก็นั่งคิดอยู่พักหนึ่งครับว่า “มาตรฐาน” ที่ว่านี่ ตอนเราดูมันในหนังก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรยากในการทำนะ แค่เดินเรื่องมันส์ เนื้อหาโอเค ดาราบู๊กันพอเหมาะ เท่านี้เราก็พอใจแล้ว… แต่เอาเข้าจริงผมว่ามันยากในการทำไม่น้อย และมีหนังไม่กี่เรื่องที่ทำสำเร็จได้
การที่ Morgan Freemen มาเจอกับ Ashley Judd อีกครั้งหลังจาก Kiss The Girls ก็ให้น่าคิดว่าคราวนี้จะมาไม้ไหน แนวเรื่องจะต่างไปบ้างมั้ย และผลที่ได้คือ มันไม่ได้ต่างจากที่คาดเท่าไห่ครับ กับหนังแนวสืบสวนระทึกขวัญที่ถ้าจำไม่ผิดนี่ช่วงปี 2002 จะเจอบ่อยมากครับ
หมื่นทิพ's Review 