หนังเรื่องนี้ขึ้นต้นโดยบอกว่างูที่เห็นในเรื่องนี่ของจริงทุกตัวครับ อย่างงูจงอางที่เอามาจากกรุงเทพ หรืองูเหลือมตัวใหญ่ก็เอามาจากสิงคโปร์ ยอมรับเลยครับว่าการบรรยายอะไรทำนองนี้ถือว่าเข้าท่า เพราะเป็นการอุ่นเครื่องให้คนดูรับรู้ว่าดาราในเรื่องน่ะต้องแสดงกับงูจริงนะ นั่นก็เป็นการเพิ่มดีกรีความลุ้นและเสียวไส้ได้ในทางหนึ่ง… แต่ดูเหมือนผมจะเข้าใจอะไรผิดไปเยอะเลย
อย่างที่บอกล่ะครับว่าผมนั้นชอบหนังไซไฟสมัยเก่าๆ ขาวดำๆ รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ดีน่ะครับ แม้ Effect เทคนิค หรือการเดินเรื่องอาจจะไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไร เนื้อหาก็เดาได้ แต่มันชอบในความพยายามนำเสนอ พยายามเอาอะไรใหม่ๆ มาขึ้นจอน่ะครับ
X-Men: Days of Future Past ทำการแก้ลำเรื่องราวของหนังชุดนี้อย่างได้ผลครับ หลังจากที่หลายภาคที่ทำออกมาก่อนหน้า ทำแล้วมีจุดขัดกันเองหรือไม่กลมกลืนอยู่หลายอย่าง
มอบตำแหน่งให้เป็นหนังเยี่ยมยุทธ์ที่สุดในบรรดาหนังชุด X-Men และดีเด่นไม่แพ้ Spider-Man 2 ที่ผมยกให้เป็นหนังที่สร้างจากการ์ตูน Marvel ได้แจ๋วที่สุด
และแล้วฤดูซัมเมอร์ก็เวียนมาบรรจบอีกครั้งนะครับ หนังใหญ่เตรียมกระหน่ำมาให้เราชมกัน โดยมีเรื่องนี้เป็นหัวแถวมาโกยเงินก่อนเพื่อน ถ้าดูจากแนวโน้มก็น่าจะรับทรัพย์ล่ะครับ กระแสดีจะตาย ส่วนตัวหนังเองนั้นแม้จะมีการปล่อยแผ่นผีออกมาจน พี่ Hugh Jackman ออกมาบ่นน้อยใจก็เถอะ แต่ยังไงคนที่ตั้งใจจะเดินเข้าโรงไปดูก็คงไม่พลาดล่ะนะครับ ซึ่งผมก็ค่อนข้างเชียร์เลยล่ะ เพราะหนังออกมาสนุก ครบรส มันส์คุ้มค่าตั๋วดี
แอน คอลลินส์ (Barbara Eden) มีพฤติกรรมเปลี่ยนไป เธอมีอารมณ์รุนแรง เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง จนสามีของเธอ (George Grizzard) สงสัยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่
เป็นหนังแวมไพร์ที่ไม่ธรรมดา มาพร้อมไอเดีย แง่คิด และจัดว่ามีความสดพอตัว
แม้ภาคแรกแฟนการ์ตูนจะไม่ได้ชอบนัก แต่อย่างน้อยเด็กๆ ก็ดูสนุกแบบเอิ้กอ้ากไปได้ ทำให้ผู้สร้างเข็นหนังกัปตันอเมริกาออกมาอีกสักรอบ (ฉายทีวีเหมือนเดิม)
นี่คือกัปตันอเมริกาเวอร์ชั่นหนังทีวีน่ะครับ สร้างตั้งแต่ปี 1979 ซึ่งก่อนผมจะได้ดูก็รู้เรื่อยมาว่าเวอร์ชั่นนี้โดนสับเป็นบะช่อขนาดไหน แต่ก็นั่นแหละครับ ไม่ดูก็ไม่รู้ ต้องดูถึงจะเข้าใจว่ามันดีหรือไม่แค่ไหน
I Am Number Four ทำให้นึกถึง Smallville แล้วผสมด้วย Twilight ซึ่งก็ไม่น่าแปลกล่ะครับ เพราะทีมเขียนบทก็คือ Alfred Gough และ Miles Millar คู่หูผู้สร้าง Smallville นั่นแหละ
หมื่นทิพ's Review 