ไม่ยอมจบครับ ไหนๆ ภาค 6 ทำออกมาแล้วพอขายได้ เลยมีคนตั้งใจทำภาค 7 ต่อออกมาอีกซะเลย คราวนี้เรื่องย้อนไปอีกแล้วครับ เหตุการณ์ย้อนไปเมื่อปี 1944 หลังจากอังเดร ทูลอนได้ล้างแค้นสังหารพวกนาซีที่ฆ่าภรรยาของเขาตาย (อันเป็นเรื่องในภาค 3) จากนั้นก็หลบหนีมา
เรื่องราวภาค 5 ก็ต่อจากภาค 4 หลังจากริคกี้ เมเยอร์ส (Gordon Currie) เด็กหนุ่มผู้กล้าหาญได้ปลุกชีพและเป็นนายคนใหม่ของเหล่าหุ่นผีทั้งหลาย พร้อมทั้งยังได้เป็นนายของอังเดร ทูลอน (Guy Rolfe) ที่บัดนี้ก็ได้กลายเป็นหุ่นผีไปอีกหนึ่งตัว ทั้งหมดก็ร่วมมือกันต่อต้านความชั่วร้ายที่มาในรูปแบบหุ่นปีศาจอีกพวกหนึ่ง
เรื่องราวในภาค 4 นี่จะต่อเนื่องกับภาค 5 นะครับ เพราะมันถ่ายทำต่อกันไปเลย เนื้อหาของภาค 4 และ 5 นี่ก็ยังตั้งใจว่าจะเป็นการปิดตำนานหุ่นผีพวกนี้ด้วย
เรื่องราวบทต่อมาของสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์แวมไพร์และไลแคน (มนุษย์หมาป่า) ครับ ออกแผ่นไปได้พักใหญ่ๆ แล้วนะฮะ ผมก็คว้ามาดูตามระเบียบ ภาคแรกผมก็ไม่ได้ตามไปดูในโรงหรอกครับ รอแผ่นออกมาแล้วถึงตามไปดูเหมือนกัน แล้วภาคแรกนั่นผมก็ไม่ได้ประทับใจอะไรมากมาย แม้บทจะเข้าท่ามากก็ตาม แต่พวกแอ๊คชั่น ความมันส์ยังถือว่าธรรมดาครับ ไม่ได้กระตุ้นเส้นเลือดให้พุ่งพล่านแต่อย่างใด
เรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ แวมไพร์กับไลแคน (มนุษย์หมาป่า) ที่รบกันมาเป็นศตวรรษแล้ว และสงครามสองเผ่าพันธุ์นี้ก็ทำท่าจะมาถึงจุดแตกหัก เมื่อเซลีน (Kate Beckinsale) แวมไพร์สาวตนหนึ่งเกิดไปรักกับหนุ่มที่มีเชื่อสายไลเคนอย่าง ไมเคิล คอร์วิน (Scott Speedman) ทีนี้ก็ได้วุ่นวายล่ะครับ
อันดับแรก ก็ต้องบอกก่อนตามธรรมเนียมล่ะครับผม ว่างานนี้เขียนยาวแหงๆ ถ้าไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ ล่ะจะข้ามไปซะตอนนี้ก็ไม่ว่าอะไรกันครับ
หนังสร้างจากการ์ตูนของ Darkhorse Comic เรื่องของจอมวายร้ายเกรกอริ รัสปูติน (Karel Roden) ได้ดำเนินการเปิดประตูมิติไปสู่โลกปีศาจเพื่อจะนำโลกเข้าไปสู่ยุคมืดตลอดกาล แต่พิธีก็ถูกขัดขวาง รัสปูตินโดนกักขังในต่างมิติ และผลจากพิธีนั้นคือ มีเด็กตัวสีแดงรูปร่างเหมือนปีศาจปรากฎตัวขึ้น
ไม่รู้ชื่อผู้กำกับ Ivan Reitman จะมีความหมายกับใครๆ หรือเปล่านะครับ พี่แกเป็นเจ้าของผลงานฮิตๆ เมื่อทศวรรษก่อน ไม่ว่าจะ Ghost Busters 2 ภาค, Twins, Kindergarten Cop, Junior, Dave, Fathers’ Day, Six Days Seven Nights (เยอะเหมือนกันเน้อะ) ซึ่งสำหรับผมชื่อนี้ค่อนข้างไว้ใจได้ครับ ดูได้เรื่อยๆ สนุกในระดับที่อาจจะไม่เปรี้ยงปร้างแต่ก็ไม่ถึงกับผิดหวัง
ยอมรับว่าตอนดู Atlantis: The Lost Empire รอบแรกตอนที่มันเข้าโรงนั้นผมค่อนข้างจะเฉยกับหนังครับ อาจเพราะยุคโน้นมีหนังและการ์ตูนออกมาหลากรสหลายแนว จนไม่ได้รู้สึกชอบอะไรเป็นพิเศษเรื่องนี้ ครั้นพอเอามาดูรอบล่าสุด (ซึ่งก็ประมาณ 23 ปีให้หลัง) ในแง่ความชอบก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นครับ แต่มันให้ความรู้สึกดีๆ แบบชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ อะไรแบบนั้นมากกว่า
วันนี้เพลียๆ ครับ แต่ก็ขออัพมันซะหน่อย ตั้งปณิธานไว้แล้วครับ ว่าต้องเขียนให้ได้อย่างน้อยวันละเรื่องไปเรื่อยๆ ก็เลยจับเอาหนังที่มันพูดถึงง่ายๆ หน่อยเอามาเล่าให้ฟัง นั่นคือหนังที่ไม่ต้องไตร่ตรองอะไรเลยครับ คือท่านดูหน้าปก ชื่อเรื่องประกอบกันแล้วก็น่าจะรู้ล่ะครับว่าความน่าดูมีมากน้อยแค่ไหน
หมื่นทิพ's Review 