ยอมรับว่าระยะหลังมาเนี่ย หากให้เทียบระหว่าง Resident Evil เวอร์ชั่นหนังกับเวอร์ชั่นแอนิเมชั่นว่าชอบฉบับไหนมากกว่ากันแล้ว ดูเหมือนว่าคำตอบของผมจะเป็นว่า ผมจะสนุกเพลินกับเวอร์ชั่นแอนิเมชั่นมากกว่าทุกทีครับ
“ล่าบ้าคลั่ง มันส์สะใจ” น่าจะเป็นคำจำกัดความที่เหมาะกับหนังที่สุดครับ
หนังเรื่องนี้คือหนึ่งในความผิดพลาดแห่งปีของผมเลยครับ… เปล่าครับ ไม่ใช่ดูแล้วรู้สึกพลาดนะ แต่พลาดเพราะดันไม่ได้ดูต่างหาก (ยังคงรู้สึกเศร้ามาจนถึงทุกวันนี้ 555)
สิ่งแรกที่อยากจะบอกคือ กะไว้แล้วครับว่าพอดูจนจบนะ ยังไงมันก็จะต้องจบแบบปลายเปิด ทิ้งเชื้ออะไรสักอย่างไว้เผื่อทำตอนต่ออีกอยู่ดี แม้ชื่อจะบอกว่า The Final Chapter แค่ไหนก็เถอะ
ภาคแรกผมชอบครับ มันคือ Die Hard เวอร์ชั่นฮากลมกลิ้งที่ครบเครื่องทั้งความตลกและความลุ้น ส่วนภาคต่ออย่าง Paul Blart: Mall Cop 2 ก็ถือว่าผลออกมาตามที่คาดไว้ นั่นคือดูเพลินเรื่อยๆ แต่ไม่จับใจเท่าภาคแรก
วิ่งสู้ฟัด 2013 อาจไม่ใช่หนังแอ็กชันมันส์สะใจตามสไตล์เก่าๆ ของเฮียเฉินหลง แต่ผมก็นับถือในความพยายามครับ เพราะพล็อตเรื่องและการนำเสนอนี่ถือว่ามีอะไรน่าสนใจพอสมควร
โปสเตอร์ของ Tomb Robber หรือ ล่าขุมทรัพย์ หุบผาทมิฬ ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะได้ดูหนังผจญภัยเข้า “ถ้ำ” ไปหาสมบัติ (เพราะภาพในโปสเตอร์มันคือ “ถ้ำ” ชัดๆ นี่หน่า)
หนังเก่าสไตล์ Blaxploitation (พระเอกเป็นคนผิวดำ) ยุคเดียวกับ Shaft ครับ โดย Isaac Hayes นำแสดง ซึ่งเขาก็เป็นคนที่แต่งและร้องเพลงธีมให้กับหนังเรื่อง Shaft นั่นแหละครับ
สำหรับผมแล้ว จุดเด่นของหนังชุด Kung Fu Panda คือภาพสวยๆ ของธรรมชาติแบบย้อนยุคแล้วก็เจือกลิ่นอายลายเส้นอันเปี่ยมเสน่ห์ของจีนน่ะครับ
นินจารันทาโร่ หรือ Nintama Rantaro ถือเป็นการ์ตูนในความทรงจำอีกเรื่องครับ ดูรอบแรกทาง VDO (ค่าย Right Pictures นำเข้า) มาดูอีกรอบตอนช่อง 9 เอามาฉาย จำได้ว่าฉายเช้ามาก แต่เราก็ยินดีแหกขี้ตาตื่นมาดู
หมื่นทิพ's Review 