มาอีกแล้วครับ สำหรับหนังสั้นสยอง 4 เรื่องรวมไว้ในหนังเรื่องเดียว นี่คืองานลำดับถัดมาของหนังชุดเรื่องสั้นสยองของค่าย Amicus ค่ายหนังอังกฤษที่ขยันทำหนังสยองเรื่องสั้นมาหลายเรื่องมากช่วงยุค 60 – 70
สองอาทิตย์ก่อนผมแนะนำให้คุณได้รู้จักกับ Dr. Terror’s House of Horrors (1965) หนังสยองแนวเรื่องสั้นหลายๆ เรื่องมาใส่ไว้ในเรื่องเดียว อันเป็นผลงานจากค่ายหนังอังกฤษที่ชื่อ Amicus Productions ซึ่งเป็นคนละค่ายกับ Hammer Film นะครับบอกไว้ก่อน เพราะคนชอบสับสนเนื่องจากสองค่ายนี้มีหนังแนวสยองออกมาบ่อย และดาราในเรื่องก็ชอบใช้บริการ Christopher Lee หรือไม่ก็ Peter Cushing ประจำ
ท่านที่อ่านรีวิวของผมมาตั้งแต่สมัยแรกๆ ย่อมจำได้นะครับว่ามีอยู่ระยะหนึ่งผมจะเอาหนังสยองขวัญแบบ 3 เรื่องสั้นในหนังหนึ่งเรื่องมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ เพราะผมชอบหนังแนวนี้ครับ ส่วนมากหนังสยองแบบตอนสั้นๆ ราว 20 – 30 นาทีมันมักจะสนุก น่าติดตามและกระชับ เล่าเรื่องได้ตรงประเด็น
ต่ออีกสักเรื่องกับหนังสยองของไทยที่ผมเพิ่งได้ชมไป (นานแล้วนะเนี่ย) กับล่า ท้า ผี ที่นำพาเอาเหล่า AF มานำแสดง ไม่ว่าจะ น้ำตาล ศุภัทรศิริ ปฐมนุพงษ์, อ๊อฟ ปองศักดิ์ รัตนพงษ์ หรือ ซีแนม สุนทร ฯลฯ
แว่บแรกที่ผมเห็นตัวอย่างหนังความรู้สึกประเภท “มาอีกแล้วพี่น้องแปง” ก็ผุดขึ้นมาอย่างเร็ว
หลังจากรีวิวหนังชุดบ้านผีสิงแห่งอมิตี้วิลล์ไปจนครบชุด 8 ภาคแล้วน่ะนะครับ เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้รีวิวฉบับรีเมคเลยนี่เน้อะ ก็ต้องเอาซะหน่อยล่ะครับ
เฮ่อ แล้วก็เล่าถึงตอนสุดท้ายของหนังชุดนี้ซะที กับตอนที่ 8 ของหนังชุดบ้านผีสิงแห่งอมิตี้วิลล์ที่ยิ่งทำก็ยิ่งออกทะเลไปไกลแสนไกล ภาคนี้ไปโน่นแล้วครับ บ้านผีสิงแห่งอมิตี้กลายเป็นบ้านตุ๊กตาไปซะแล้ว
มาถึงตอนที่ 7 แล้วนะครับ กับหนังชุดบ้านผีสิงแห่งอมิตี้วิลล์ (ซึ่งจริงๆ ทำแค่สองภาคจบก็น่าจะพอแล้วล่ะ ภาคที่ตามๆ มาเนี่ยดันทุรังแท้ๆ … ผมก็ช่างดันทุรังดูด้วยนะเน้อะ)
ไล่เล่าให้จบครบทุกภาคล่ะนะครับ แล้วเราก็มาถึงตอนที่ 6 แล้วของหนังชุดบ้านผีสิงแห่งอมิตี้วิลล์ ซึ่งภาคนี้โดยส่วนตัวนะครับ ผมมองว่าเป็นภาคที่โอเคที่สุดแล้ว หากเทียบกับบรรดาตอนต่อที่ผ่านๆ มาของหนังชุดนี้ เรียกได้ว่าภาคแรกเข้าท่าสุด ภาคสองยังโอเค และภาคนี้นี่แหละครับที่ยังพอพูดได้ว่าเป็นหนังสยองที่พอจะน่าติดตามบ้าง
ยังจะมีออกมาอีกครับ นี่ก็ภาค 5 แล้วกับเรื่องคำสาปบ้านผีแห่งอมิตี้วิลล์ อ้ะ อ้ะ อ้ะ แต่ภาคนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบ้านเลขที่ 112 โอเชียน อเวนิวแห่งอมิตี้วิลล์เลยนะครับ บ้านคนละหลังน่ะว่างั้นเถอะ
หมื่นทิพ's Review 