หนังดราม่าว่าด้วย 2 พี่น้อง เอริน (Haley Lu Richardson) และแคล (Owen Teague) ที่ห่างเหินกันไปนาน แล้วก็ได้มาเจอกันอีกครั้งเพราะพ่อกำลังป่วยขั้นโคม่า ซึ่งหนังก็บอกเล่าช่วงเวลาไม่กี่วันที่พวกเขาได้มาเจอกัน ก็มีทั้งช่วงที่ทั้งคู่อึดอัดไม่รู้จะพูดอะไรต่อกันดี หรือช่วงที่ต่างฝ่ายต่างพยายามทำตัวเป็นปกติ (ทั้งที่คนดูก็รู้ว่ามันไม่ค่อยจะปกติหรอก) แล้วก็มีช่วงที่ทั้งสองต่างระเบิดความในใจออกมา คุยกันถึงเรื่องราวในอดีตที่ทำให้ชีวิตพวกเขาต้องลงเอยด้วยการเหินห่างกันแบบนี้
สิ่งแรกที่ผมต้องแจ้งให้ทุกท่านทราบคือ รีวิวชิ้นนี้ปราศจากความเป็นกลางนะครับ ขอเขียนแบบเป็นตัวเองล้วนๆ ตามสไตล์เลยแล้วกัน
มาคิดๆ ดูแล้ว ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าผมดูหนังเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่มันออกมาใหม่ๆ ผมจะชอบหรือสนุกไปกับมันไหม
ผมเคยดูหนังเรื่องนี้รอบแรกเมื่อ พ.ศ. 2543 ซึ่งรอบนั้นผมรู้สึกเฉยๆ และมองว่าหนังไม่สนุกสักเท่าไหร่
พูดตรงๆ เลยนะครับ หนังเรื่องนี้พล็อตโคตรจะซ้ำซากเลย – แต่ก็พูดตรงๆ อีกเหมือนกันว่า ผมชอบหนังเรื่องนี้ชะมัดเลยแฮะ
หนังรอมคอมที่ด้วยองค์ประกอบแล้วหนังสามารถเป็น Love Actually ได้เลยล่ะครับ และแม้ว่าหนังจะยังไปไม่ถึงจุดนั้น แต่อย่างน้อยหนังก็ดูสนุกใช้ได้อยู่ครับ
เป็นอีกหนึ่งหนังที่ผมคาดการณ์ผิดไปครับ ตอนแรกนึกว่าจะมาในแนวดราม่าประเภทตัวละครแรงๆ มาร้ายใส่กัน แต่ไปๆ มาๆ หนังดันเข้าข่าย “บอกเล่าช่วงหนึ่งของชีวิตคน” แบบที่ผมชอบไปซะงั้น
หนังเบาสมองวันคริสต์มาส ว่าด้วยเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่หวนกลับมาเจอกันในงานเลี้ยงรุ่นครับ
ธีโอ ดาห์ล (Anders Matthesen) เชฟจากเดนมาร์กที่ทราบข่าวว่าพ่อของเขาเสียชีวิตและได้ทิ้งมรดกไว้เป็นปราสาทในทัสคานี ประเทศอิตาลี เขาจึงเดินทางไปที่นั่นด้วยความตั้งใจที่จะขาย แต่แล้วเขาก็ได้พบกับโซเฟีย (Cristiana Dell’Anna) สาวแกร่งที่ทำให้เขาต้องหันมาทบทวนชีวิตตน รวมทั้งหวนคิดถึงวันเก่าๆ ตอนที่เขาเคยอยู่ที่นี่
เข้าทางผมอีกแล้วครับ กับหนังแนว Coming of Age ที่บอกเล่าช่วงหนึ่งชีวิตใครสักคน (หรือหลายคน) แล้วก็ยังมีความเป็นหนังโรแมนติกวัยรุ่นด้วย เรียกว่าหน้าหนังนี่กวักมือเรียกผมให้เดินเข้าหาเลยล่ะ
หมื่นทิพ's Review 