ผมดู Where the Crawdads Sing อย่างมีความสุขครับ… โอเค ตัวหนังไม่ได้เป็นแนวเบาสมองแต่อย่างใดน่ะนะครับ อันที่จริงมันออกแนวดราม่าว่าด้วยวิบากชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งและยังถูกสังคมมองเป็นตัวประหลาดอีก มิหนำซ้ำล่าสุดยังโดนตั้งข้อหาเป็นฆาตกรด้วย
เป็นการดูหนังที่มีความสุขดีครับสำหรับ Marry Me เอาเข้าจริงหนังก็ไม่ได้มีอะไรมากมายครับ มันคือหนังรักโรแมนติกเบาสมองแบบยุค 90 แต่เผอิญว่ามันคือแนวที่ผมชอบครับ ผมเลยรู้สึกเพลินกับหนังไปจนจบเลย
Something’s Gotta Give หนังรักวัยดึกผลงานกำกับและเขียนบทโดย Nancy Meyers ที่สมัยนั้นกำลังดังต่อเนื่องมาจาก The Parent Trap และ What Women Want ซึ่งเรื่องนี้ก็ถือว่าดูเพลินครับ เพลินด้วยลีลาของดาราคู่หลัก ทั้ง Jack Nicholson และ Diane Keaton ที่ถือเป็นพลังสำคัญของหนังก็ว่าได้
The Pale Blue Eye ถือเป็นหนังถูกใจอีกหนึ่งเรื่องครับ แนวนี้ใช่เลย สืบคดีย้อนยุคได้กลิ่นอายโกธิค เดินเรื่องเหมือนนิยายที่เปิดไปทีละหน้า และที่สำคัญคือมี เอ็ดการ์ แอลลัน โพ มาเป็นหนึ่งในตัวละครด้วย
The Pledge ถือเป็นหนึ่งในหนังที่จบได้ขัดใจครับ นี่ขนาดดูมาแล้วหลายวันบทสรุปของหนังยังอยู่ในหัวผมอยู่เลย ซึ่งเดี๋ยวก็ต้องมีการสปอยล์แน่นอน แต่ก่อนจะถึงจุดนั้นก็ขอเล่าแบบไม่สปอยล์ก่อนนะครับ เดี๋ยวถ้าจะสปอยล์เมื่อไรแล้วจะบอกอีกทีครับ
รักใสๆ หัวใจอัศจรรย์ หรือ Magic Kitchen เป็นหนังรักโรแมนติกผสมตลกที่มีทั้งจุดอ่อนและจุดที่น่าสนใจครับ
สำหรับ Moonfall นี่ ผมเชื่อว่าหลายคนเป็นเหมือนผมครับ คือไม่ว่าหนังจะเจ๊งแค่ไหน โดนคำวิจารณ์สับโขกสักปานใด แต่ยังไง๊ยังไงก็ต้องขอดูสักครั้งครา
ดูซีรี่ส์ Unnatural แบบไม่คิดมากครับ กะเปิดดูตอนแรกแบบเบาๆ ระหว่างทำงาน แต่ปรากฏว่ารู้ตัวอีกทีคือดูรวดต่อกันจนจบ 10 ตอนภายในเวลาไม่นาน
Just Like Heaven ทำให้ผมนึกย้อนไปสมัยที่หนังโรแมนติกยังมีให้เราดูในโรงอยู่เรื่อยๆ ครับ ช่วงนั้นมาแทบทุกเดือน สนุกมากสนุกน้อยก็ว่ากันไป แต่ส่วนใหญ่จะค่อนข้างโอเค ดูแล้วได้รอยยิ้มและความสุข
หลังดู Glass Onion จบ ผมก็ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในการถามตัวเองว่าตกลงรู้สึกยังไงกับหนัง?
หมื่นทิพ's Review 