ดูเรื่องนี้แล้วรู้สึกเหมือนดู Larry Crowne อีกรอบน่ะครับ (นำแสดงโดย Tom Hanks ทั้งคู่) คือมันรู้สึกเหมือนกันเลยว่าทั้งเรื่องนี้และเรื่องนั้นเป็นหนังชีวิตที่จริงๆ แล้วมีดี แต่การนำเสนอยังน่าติดตาม และสาระประเด็นดีๆ ก็ไม่ได้รับการบอกเล่าให้เข้าถึง
สำหรับหนังที่ผมกำลังจะพูดถึงนี้นะครับเป็นหนังทีวี ที่ทางช่อง Hallmark ทำออกมาฉายในช่วงคริสต์มาสปี 1999 ซึ่งก็แน่นอนครับว่าหนังต้องเกี่ยวกับวันคริสต์มาสน่ะแหละ และไม่ใช่เกี่ยวธรรมดาครับ เพราะมันสร้างจากนิยายคลาสสิคมากเรื่องหนึ่ง ซึ่งก็คือนิยายชื่อ A Christmas Carol ของ Charles Dickens โอ้ อันนี้ดังมากนะครับ ขึ้นชื่อว่าคลาสสิคแล้วยังถูกนำมาสร้างเป็นหนังบ้าง ละครบ้าง หนังทีวีหรือละครเวที คือสร้างกันเวียนไปมาหลายครั้งเหลือเกินครับ
เรื่องนี้ถือว่ามาทางเดียวกับ Knight of Cups ครับ ว่าด้วยชายผู้สับสนและหลงทาง หลังเกิดวิกฤติบางอย่างในชีวิตและจิตใจ ตัวหนังก็จะออกแนวสับสนและรอการค้นหาอยู่หน่อยๆ
มันก็จริงนะครับที่หลังๆ มานี่ผลงานของพี่ Sylvester Stallone จะไม่ค่อยประสบความสำเร็จและไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ แต่ผมก็เป็นคนหนึ่งครับที่ยังบ้าดูผลงานของพี่แกอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าคนจะด่ายังไงก็เหอะ ซึ่งคนละเหตุผลกับที่ผมบ้าดูหนังของพี่ Steven Seagal นะครับ ขานั้นน่ะผมดูเอาฮามากกว่า แต่การที่ผมยังดูหนังของพี่สไลอยู่อย่างต่อเนื่อง ก็เพราะหนังเรื่องนี้นี่แหละ
อีกหนึ่งผลงานการกำกับชั้นยอดของ Ivan Reitman แห่ง Ghost Busters ทั้ง 2 ภาค คราวนี้เขาจับเรื่องการเมืองครับ เรื่องมีอยู่ว่า ประธานาธิบดีวิลเลี่ยม มิทเชลล์ (Kevin Kline) เกิดล้มป่วยกระทันหัน อาการโคม่า ด้วยเหตุนี้ คนระดับสูงอย่างบ็อบ (Frank Langella) หัวหน้าทำเนียบขาว ไม่ต้องการให้เกิดการตื่นตระหนก (และไม่ต้องการให้เลือกตั้งใหม่เพราะขาเก้าอี้ของตัวเอง จะสั่นคลอนได้)
ยามคนเราประสบกับความสูญเสีย, ผิดหวัง หรือได้รับข่าวร้ายที่กระทบกระเทือนต่อจิตใจอย่างรุนแรง (เช่น รู้ตัวว่าเป็นโรคร้าย หรือคนใกล้ตัวต้องมาจากไป) คนเรามักจะมีปฏิกริยาตอบสนองต่อสิ่งเหล่านั้นอยู่ 5 ขั้น ได้แก่…
โลกทุกวันนี้ เต็มไปด้วยวาทกรรมประมาณว่า “คุณจะได้ในทุกสิ่งที่คุณต้องการ หากคุณมุ่งมั่น” หรือไม่ก็ “คุณจะสำเร็จในทุกฝันที่คุณใฝ่ หากคุณพยายาม”
ปี 2016 ป๋า Tom Hanks ของผมมีผลงานออกมา 3 เรื่อง แต่ก็วืดไปซะ 2 ครับ (โดยเฉพาะเรื่อง Inferno นี่ยังไงก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ไม่เลิก) จะมีก็แต่เรื่องนี้นี่แหละที่ถือว่ากู้ชื่อของป๋าเขาได้แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย
บันทึกไว้ในความทรงจำเลยว่านี่เป็นหนังที่ทำให้ผมตะโกนในใจว่า “อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ในตอนที่หนังเกือบจะจบ (ใจจริงอยากตะโกนออกเสียงมันเดี๋ยวนั้น แต่เกรงใจคนที่ดูด้วย)
เหตุผลง่ายๆ ที่รัก Once ก็เพราะมันเป็นหนังชีวิตที่มีครบทั้งรอยยิ้ม คราบน้ำตา เวลางดงาม ห้วงยามอาลัย และบทเพลงไพเราะเนื้อหากินใจ
หมื่นทิพ's Review 