เมื่อดูหนังมาถึงจุดหนึ่งก็รู้สึกครับว่า คนดูหนังไม่เป็นน่ะไม่มีหรอก เพราะดูหนังก็เหมือนดูโขน ดูลิเก ดูโอเปร่า กินข้าว เล่นเกม ฯลฯ ทุกคนที่เสพย่อมรู้สึกต่างกันไปตามแต่ความคิดอ่าน ประสบการณ์ และสิ่งแวดล้อมรอบตัวเขาหล่อหลอมมา
ช่วงนี้รู้สึกโปรแกรมหนังเริ่มเข้าสู่โหมดนิ่ง ไม่ได้มีอะไรฟอร์มยักษ์ๆ มาเสิร์ฟให้ได้ดูกัน พอนั่งนึกๆ ก็ถึงบางอ้อครับ เพราะตอนนี้อเมริกาถือว่าหมดช่วงซัมเมอร์แล้ว จัดเป็นช่วงพัก จะมาเริ่มจัดกันหนักๆ อีกทีก็ปลายเดือนกันยายนโน่นครับ
เรื่องราวแนวกำลังภายในที่ครบสูตรตามแบบฉบับครับ ไม่ว่าจะเรื่องของบุญคุณความแค้น ความรักความห่วงหา การฆ่าฟันเพื่อให้ได้มา และการชิงความเป็นหนึ่ง
ออกตัวเลยครับว่าไม่เคยอ่านฉบับนิยายมาก่อน จึงไม่สามารถบอกเปรียบเทียบถึงความสนุกได้ และไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรเกี่ยวกับหนังเลย (แต่ก็พอจะเดาได้น่ะครับว่านิยายคงสนุกกว่า ตามสูตรอยู่แล้ว)
สารภาพว่าเผื่อใจตั้งแต่ตอนดูตัวอย่างแล้วครับ มันตระหนักอยู่ลึกๆ ในใจว่าหนังอาจจะไม่โดนใจเรา และรสชาติคงไม่เหมือนหนังของเฮียโจวซิงฉือสมัยก่อนที่เราเติบโตมา
หนังบู๊ผจญภัยดูเอาเพลินของเฮียเฉินหลงครับ ก็ถ้าให้ว่าแบบอ้อมค้อมเลยก็คือหนังดูได้เรื่อยๆ แบบไม่ต้องคาดหวังอะไร เหมาะกับใครก็ตามที่อยากเพลินกับมุกฮาๆ กับลีลาบู๊แบบเฮียเฉินน่ะครับ
จำได้ว่าประมาณปี 2537 ผมได้เจอกับหนังที่เพี้ยนที่สุดเท่าที่เคยดูมา และประเด็นสำคัญคือผมดันชอบเอามากๆ ซะด้วย… หนังที่ว่าคือ มังกรหยก หยกก๊าหว่า
ดูจบครบไตรภาคแล้วครับสำหรับหนังชุด 4 มหากาฬพญายม ที่ดัดแปลง (แปลงไปเยอะมากกกกกกกกกกกกกก) จากนิยายกำลังภายในสุดมันส์ของอุนสุยอัน
4 มหากาฬพญายม 2 ถือเป็นภาคต่อที่เวิร์กไม่เลวครับ คือมันอาจไม่ได้ดีสุดยอด แต่ก็ถือว่าทำออกมาได้ดูเพลินในระดับหนึ่ง ซึ่งหักกลบลบแล้วก็น่าจะพอๆ กับภาคแรกอยู่ครับ
หลายปีที่ผ่านมานิยายชุด 4 มือปราบพญายม ของ อุนสุยอัน ถูกดัดแปลงเป็นหนังจีนชุดหลายรอบมากๆ เรียกว่าสามารถชิงตำแหน่ง “สร้างถี่” กับหนังชุดมังกรหยกได้เลยล่ะครับ
หมื่นทิพ's Review 