อเล็กซ์ หว่อง (จางจื้อหลิน, Julian Cheung) และเสี่ยวตง (หยวนหย่งอี้, Anita Yuen) แต่งงานอยู่กินกันมา 5 ปี และในปีที่ 5 นี้เองที่พวกเขาตัดสินใจที่จะมีลูกตามคำขอแม่ของอเล็กซ์ (เยี่ยเต๋อเสียน, Deannie Ip)

แต่แล้วอเล็กซ์กลับประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ซึ่งก่อนตายเขาได้บอกกับเสี่ยวตงว่าจริงๆ แล้วตอนนี้มีผู้หญิงที่ชื่อแบล็คกี้ (เหอเฉาอี้, Josie Ho) กำลังต้องท้องลูกของเขาอยู่ เสี่ยงตงจึงต้องตัดสินใจว่าเธอจะติดต่อแบล็คกี้ดีหรือไม่

สมทบด้วย Mimi Chu ในบทอาเปา แม่บ้านของเสี่ยวตง, เฉิงเวย (Shum Wai) เป็นพ่อของแบล็คกี้, ไช่เหม่ยหลัน (Cammy Choi) เป็นเฉียนลี่ เพื่อนของแบล็คกี้, เฉินกั๋วซิน (Dennis Chan) มารับเชิญเป็นยามเฝ้าพิพิธภัณฑ์ และหนังกำกับโดย เฉินเฟินฉี (Frankie Chan) ครับ

ข้อคิดประการแรกจากหนังเรื่องนี้คือ อย่าสูบบุหรี่จะดีกว่านะครับผม อันนี้ถือเป็นแง่คิดที่กระแทกเข้าหัวตั้งแต่ต้นเรื่องเลย

ตอนแรกผมก็คิดว่าหนังจะเป็นแนวโรแมนซ์ครับ แต่ก็เปล่าเพราะฝ่ายชายไปตั้งแต่ต้นเรื่อง แล้วก็กลายเป็นว่าหนังออกแนวดราม่าครับ จริงๆ ด้วยโทนแล้วหนังพยายามจะไปในแนวดราม่าแบบเบาสมอง แต่อาจเพราะสถานการณ์ในเรื่องมันไม่เอื้อให้ขำสักเท่าไหร่ เพราะเป็นเรื่องของเมียหลวงที่ต้องมาจำยอมรับผู้หญิงอีกคนที่ตั้งท้องลูกของสามีที่ตายไป ซึ่งตัวเธอก็กระอักกระอ่วน ส่วนแบล็คกี้ก็ออกแนวผู้หญิงเอาแต่ใจ แล้วก็ชอบแสดงอาการร้ายๆ ออกมาเป็นพักๆ บรรยากาศในเรื่องมันเลยตึงๆ ดูแล้วสมองไม่ค่อยเบาสักเท่าไหร่

แต่หนังก็พยายามจะทำให้มันเบานะครับ โดยคนที่รับภาระหนักหน่อยก็คือ Mimi Chu ที่ถือว่าเรียกเสียงฮาให้หนังได้เป็นพักๆ แต่ก็อย่างที่บอกน่ะครับว่าสถานการณ์มันตึง โทนแม้จะพยายามเบาแต่มันก็เลยไม่ค่อยเบา จนบอกได้เลยว่านี่ไม่ใช่หนัง Feel Good ครับ

ตอนแรกผมก็คิดน่ะนะ ว่าหนังคงมาในแนวแบบตอนแรกเมียหลวงกับบ้านเล็กไม่ถูกกัน แต่พอมาอยู่ด้วยกันแล้วก็ค่อยๆ ถ้อยทีถ้อยอาศัย ค่อยๆ ปรับเข้าหากัน ก่อนจะรักใคร่กันในท้ายสุด ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นแบบนั้นนะครับ แต่การนำเสนอมันไม่ค่อยทำให้เกิดอารมณ์ Feel Good สักเท่าไหร่ อย่างหนึ่งชั่วโมงแรกนี่บอกเลยว่าตึง เพราะเสี่ยวตงก็เครียด แบล็คกี้ก็ไม่น่ารัก วันดีคืนดีแม่ของอเล็กซ์ที่ดูจะน่ารักก็พลิกมาเป็นคนไม่น่ารักอีก หนึ่งชั่วโมงแรกของหนังมันเลยเต็มไปด้วยพลังลบ ดูแล้วรู้สึกอึดอัดอยู่เหมือนกัน

พอหนังมาถึง 30 นาทีสุดท้าย หนังเหมือนจะพาเราไปสู่โซน “พลังบวก” นะครับ ประมาณว่าแต่ละคนเริ่มหันมาดีต่อกัน แต่ก็กลายเป็นว่าหนังดันให้บางตัวละครกลับมาสร้างพลังลบและความวุ่นวายต่อ ระหว่างดูหนังผมเลยออกแนวไบโพลาร์นิดนึง คือกำลังจะดีอยู่แล้วเชียว ดันมีเรื่องเหวี่ยงอารมณ์เราให้หงุดหงิดขึ้นมาอีกจนได้

ถ้าว่าตามความรู้สึก ผมว่าหนังยังไม่กลมกล่อมนักครับ คือถ้าครึ่งแรกเครียดแล้วครึ่งหลังนำเสนอแบบแต่ละคนเริ่มเข้าใจกัน มันคงดีนะ แต่พอเป็นแบบที่บอกอารมณ์หนังมันเลยไม่สุด และมันมีจุดให้เรารู้สึกถึงพลังลบมากกว่าพลังบวก เลยทำให้หนังเรื่องนี้ไม่ตอบโจทย์ในแง่ความบันเทิงนัก

แต่หากมองสาระที่อยู่ข้างใน อย่างหนึ่งเลยที่ผมชอบก็คือหนังสะท้อนความจริงที่ไม่น่ารักของมนุษย์ปุถุชน เช่น บางครั้งคนที่ปกติทำตัวดี มีน้ำใจ และคิดถึงคนอื่น ก็สามารถกลายเป็นเห็นแก่ตัวได้ ร้ายได้ จิกกัดคนอื่นได้ ซึ่งผมไม่ได้จะบอกว่าเรื่องนี้ดีหรือแย่ครับ แค่ว่ามันคือแง่มุมหนึ่งของมนุษย์ที่เกิดขึ้นได้จริงบนโลก

และในทางกลับกัน บางครั้งคนที่ไม่น่ารัก ปากเสีย ชอบคิดถึงตัวเองก่อนคิดถึงคนอื่น และไม่ยอมฟังใคร ก็กลายเป็นยอมอ่อนข้อลงได้ในบางวาระ… เช่นกันครับ ผมไม่สรุปว่ามันคือเรื่องดีหรือแย่ แต่มันก็เป็นอีกแง่มุมหนึ่งของมนุษย์ที่จริงๆ ก็น่าค้นหาอยู่

จริงๆ หนังก็มีหลายจุดครับที่เหมือนๆ จะพาเราไปในทางบวก เช่น การให้เสี่ยวตงค่อยๆ รู้จักแบล็คกี้จนรู้อดีตว่าเธอเคยเจออะไรมาบ้าง หรือการที่แบล็คกี้เองก็เริ่มจะเห็นใจคนเป็นเมียหลวง รวมถึงเผยอีกด้านหนึ่งของอเล็กซ์ให้เสี่ยวตงฟัง จริงๆ พอเจอฉากเหล่านี้แทรกลงมาผมก็นึกว่า “เอาล่ะ หนังคงกำลังจะพาเราไปในเรื่องบวกแล้วล่ะมั้ง” แต่ก็อย่างที่บอกครับ อารมณ์กำลังบวกแท้ๆ พี่ก็ใส่เรื่องชวนหนักใจลงมาตัดทุกที…

… แต่ถ้ามองในแง่หนึ่ง… ชีวิตบางช่วงตอนมันก็ชอบเป็นแบบนี้นะครับ คืออะไรๆ เหมือนจะดี เหมือนจะเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว แต่ฉับพลันทันใดดันเกิดหินมาถล่มปากอุโมงค์ซะอย่างนั้น – ใครเคยผ่านอะไรแบบนี้มาน่าจะพอเข้าใจนะครับ

สรุปว่าหนังดูได้นะครับ สำหรับผมนี่ถือว่าดูได้อยู่ เพียงแต่อารมณ์มันไม่สุดไปสักทาง คือจะดาร์คก็ดาร์คไม่เต็มที่ จะเครียดก็ไม่เครียดให้สุด หรือจะ Feel Good มันก็ไม่ค่อย Smooth อย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นก็คงขึ้นอยู่กับท่านล่ะนะครับว่าท่านสนใจไหม ถ้าอ่านจากที่ผมเขียนมาแล้วสนใจก็ลองดูครับ แต่ถ้ารู้สึกว่าไม่แนวก็ข้ามไปได้เลยเช่นกัน

สองดาวครับ

(6/10)