รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

The Lunchbox (2013) เมนูต้องมนต์รัก

MV5BMTUwMzc1NjIzMV5BMl5BanBnXkFtZTgwODUyMTIxMTE@._V1_SY1000_CR0,0,679,1000_AL_

หลายปีที่ผ่านมา ผมเจอหนังอินเดียขโมยหัวใจไปหลายเรื่องเลยครับ และ The Lunchbox ก็เป็นหนึ่งในนั้น ^_^

ตัวหนังนั้นเรียบง่าย เป็นแนวดราม่าบวกโรแมนติกเล็กๆ เจือด้วยอารมณ์เหงาๆ อ้างว้างของ 2 ตัวละครหลัก อันได้แก่ ซาจัน (Irrfan Khan) นักบัญชีหนุ่มใหญ่ที่ทำงานไปวันๆ จนตอนนี้ใกล้เกษียณแล้ว ชีวิตเขาเหมือนติดอยู่ในกรอบ ไร้สีสันจนกระทั่งมีปิ่นโตอาหารเถาหนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นความเปลี่ยนแปลงในชีวิตเขา

จริงๆ แล้วปิ่นโตที่ว่านี่ เป็นปิ่นโตที่อิลา (Nimrat Kaur) ปรุงขึ้นแล้วฝากคนส่งให้สามีของเธอครับ แต่ทีนี้เกิดการส่งผิดขึ้น และไปๆ มาๆ การส่งผิดครั้งนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งดีๆ ในชีวิตพวกเขาทั้งสองคนไป

เป็นหนังที่ดูแล้วรู้สึก “อิ่ม ยิ้ม สุข” จริงๆ ครับ ถ้าใครยังมีภาพหนังอินเดียที่ร้องเพลงมากมายแล้ววิ่งข้ามเขาเป็นลูกๆ ล่ะก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันที เพราะนี่เป็นหนังอินเตอร์แท้ๆ ครับ ดูง่ายแต่ได้อารมณ์ เดินเรื่องลื่นแฝงประเด็นและสาระดีๆ ในระดับที่น่าประทับใจทีเดียว

Khan และ Kaur แสดงได้พอดีครับ แต่รายได้น่าจดจำมากๆ ต้องยกให้ Nawazuddin Siddiqui ในบทรุ่นน้องที่ทำงานของซาจันที่มาพร้อมบุคลิกรื่นเริง และพยายามเรียนรู้งานจากซาจัน (แม้อีกฝ่ายจะไม่ค่อยสนใจในตอนแรกก็ตาม) แต่ไปๆ มาๆ ตัวเขาก็ได้มอบแง่คิดบางอย่างให้กับซาจันด้วย อีกทั้งจะว่าไปปูมหลังของตัวละครนี้ก็น่าสนใจไม่น้อยเหมือนกัน

“บางครั้งการขึ้นรถไฟผิดขบวน ก็อาจพาเราไปสู่จุดหมายที่ถูกก็ได้” ถือเป็นคำชวนคิดที่สื่อถึงชีวิตคนได้ดีทีเดียว

สิ่งที่ผมทึ่งอย่างหนึ่งคือหนังสื่ออารมณ์เหงาได้ดีครับ ถ่ายทอดชีวิตของซาจันและอิลาได้ด้วยภาพ ด้วยแววตา ด้วยการเดิน หรือกระทั่งการจับปิ่นโตก็สื่ออารมณ์ได้อย่างเยี่ยม (นี่ไม่ต้องพูดถึงตอนหยิบจดหมายมาอ่านครับ นี่ก็สื่ออารมณ์และบุคลิกของแต่ละคนได้เหมือนกัน)

เอาเป็นว่าใครยังไม่ได้ชม แนะนำเลยครับ ของเขาดีจริง ดูแล้วสบายใจแบบพออิ่ม ไม่ได้ Feel Good แบบจงใจจนฟุ้ง แต่เป็น Feel Good แบบติดดิน แบบที่อาจเกิดกับชีวิตคนใกล้ตัวเราก็ได้

สามดาวครับ

Star31

(8/10)

 

โฆษณา