รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

สะบายดี 2 ไม่มีคำตอบจากปากเซ (2010) From Pakse With Love

1384535285

ภาคแรกประทับใจผมมากครับ ชอบในความรักอันเรียบง่ายและบรรยากาศดีๆ ของประเทศลาว พอมาภาค 2 ใจก็พยายามลดความคาดหวัง เพราะรู้มาว่าเนื้อเรื่องเปลี่ยนโทน แม้จะถ่ายทำที่ลาวและได้นางเอกคนเดิมมารับบท แต่พระเอกของเรื่องไม่ได้มาในแนวนิ่มๆ สุภาพๆ แบบภาคแรก

ตัวเอกคือหนุ่มจอมกะล่อนชื่อ ปอ (เร แม็คโดแนลด์) ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทยที่กำลังถังแตก จนต้องยอมรับจ็อบถ่ายภาพในงานแต่งที่ประเทศลาว และที่แห่งนั้นเองเขาได้พบกับสอนไพรวัลย์ (คำลี่ พิลาวง) เพื่อนเจ้าสาวคนสวย และเขาก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อชนะใจเธอ แต่สาวเจ้าก็ไม่ชายตาแลพ่อหนุ่มขี้หลีคนนี้ง่ายๆ ซะด้วย แล้วแบบนี้ปอต้องทำอย่างไร ถึงจะให้สาวลาวคนสวยยอมรับรักจากเขาไป

หนังกำกับโดย ศักดิ์ชาย ดีนาน จากภาคแรก ซึ่งโทนหนังก็เปลี่ยนไปตามคาดครับ เราจะได้เห็นพี่เรแกเล่นแบบกะล่อนเอาฮาเต็มที่ ซึ่งผมว่าพี่แกเล่นดีนะครับ ดูเกิดมาเพื่อบทนี้มากๆ ส่วนคำลี่ก็ได้พลิกบทบาทจากสาวลาวแสนซื่อมาเป็นสาวลาวสมัยใหม่ที่เบื่อหน่ายผู้ชายที่คิดว่าตัวเองเท่ห์หรือมีดีเสียเต็มประดาแบบปอ ซึ่งคำลี่ก็แสดงได้ดีเช่นเคยครับ แม้จะไม่เหมาะแบบเต็มร้อยเท่าภาคแรก แต่ก็ถือว่าเธอทำได้ดีทีเดียว

จริงๆ พล็อตก็พอเดาได้น่ะครับ พระเอกจะต้องทำตัวเท่ห์ๆ (แบบคนกรุง) ทำเว่อร์ๆ ทำหล่อๆ เข้าไว้โดยคิดว่านั่นจะพิชิตใจสาวได้ แต่แท้จริงแล้วมันกลับกลายเป็นอะไรที่น่าขันครับ มันดูตลกและไร้สาระในสายตาของนางเอกไป ทีนี้พระเอกเลยต้องกลับมาทบทวนตัวเองใหม่ ว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วไม่ได้เรื่อง เขาจะต้องทำอะไรต่อไป… หรือเขาต้องเปลี่ยนตัวเองจากคนกะล่อนเอาฮา กลายเป็นคนจริงจัง คนที่มีเป้าหมายในชีวิตชัดเจน ไม่ใช่ลอยไปลอยมาอย่างที่เคยเป็น

ผมชอบนะครับ พล็อตนี้แม้จะง่ายแต่มันสอนผู้ชายได้ดีมากๆ คือที่หนุ่มๆ มักคิดว่าเราต้องทำอะไรเท่ห์ๆ เข้าไว้นั้นจริงๆ มันอาจดูขำแทนที่จะดูเท่ห์อย่างที่เราคิด และผู้หญิงสมัยนี้ (หรือแม้แต่สมัยก่อนก็ตาม) เธอฉลาดนะครับ เธอไม่ได้ดูแค่ความหล่อหรืออารมณ์ขัน แต่เธอจะดูยาวไปถึงว่าหากคบหากันแล้ว หนุ่มคนนั้นจะเป็นที่พึ่งให้เธอได้ไหม อันคำว่าที่พึ่งนี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินนะครับ สำหรับบางคนเรื่องเงินไม่สำคัญด้วยซ้ำ แต่หมายถึงอุปนิสัยใจคอ ความเป็นผู้ใหญ่ มีหัวใจนักให้คำปรึกษาที่ดีไหม เป็นนักฟังที่ดีไหม มีความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ไหม ให้เกียรติเธอหรือไม่ ฯลฯ

ปฏิเสธไม่ได้ครับว่ายุคหนึ่งผมก็ไม่ต่างจาก “ปอ” พระเอกของเรื่อง ที่คิดว่าผู้หญิงที่เรารักจะรักเรา หากเราทำผมเท่ห์ๆ แต่งตัวดีๆ แล้วก็ทำท่ามั่นใจๆ (แบบเกินร้อย) แต่จริงๆ แล้วเรื่องความเท่ห์มันคือปัจจัยภายนอกครับ ถ้าลองว่าปัจจัยภายในของเราอย่างความโอบอ้อมอารี ความดี ความแมน (แบบสุภาพบุรุษ) หากเราไม่มีของเหล่านี้ สาวส่วนมากก็พร้อมจะอำลาจากเราไปได้อย่างไม่ยากเย็น

ในเรื่องปอก็เจอแบบนี้ครับ ระหว่างดูผมก็คิดว่ามันคงเป็นปมที่ทำให้ปอเปลี่ยนตัวเอง แต่ที่ผิดคาดมากหน่อยคือในเรื่องนั้นปอไม่ได้เปลี่ยนตัวเองหรอกครับ แค่เว่อร์น้อยลงและพยายามหางานทำ (ซึ่งก็ไม่เชิงจะมั่นคงนัก) แต่สุดท้ายสอนก็ยอมตกลงปลงใจตามสูตรสำเร็จ ซึ่งจุดนี้ผมอดรู้สึกไม่ได้ว่ามันง่ายไปหน่อย เหมือนปอแทบไม่ได้เรียนรู้ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองอะไรเลย แล้วจู่ๆ สอนซึ่งไม่ชอบสิ่งที่ปอเป็นในตอนแรก ก็กลับมาชอบปอในภายหลัง (ทั้งที่ปอก็ยังไม่ค่อยต่างจากเดิม) จุดนี้เลยทำให้เสียดายหน่อยๆ ครับ แม้จะเข้าใจว่าหนังเจตนาทำออกมาแบบง่ายๆ ดูได้ไม่เครียด แต่ถ้าเพิ่มสาระดีๆ เพิ่มให้เราเห็นว่าปอเป็นคนใหม่ ดีขึ้นได้เพราะความรัก นั่นก็น่าจะทำให้หนังดูมีอะไรขึ้นอีกพอสมควร

แต่เท่าที่เป็นนี่ หนังก็ถือว่าดูได้เพลินๆ ครับ ที่เยอะหน่อยคือความขำ แต่ก็อย่างที่บอกครับ ถ้าเพิ่มสาระดีๆ ลงไปอีกหน่อย หนังคงอร่อยไม่แพ้ภาคแรก

สองดาวครับ

Star21

(6/10)

Untitiled05684