รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

Four Flies on Grey Velvet (1971), ลวงฆ่า ล่าเชือด

1372526350

ชื่อภาษาอิตาลี่คือ 4 mosche di velluto grigio

ผลงานปิดไตรภาค “หนังฆาตกรรมที่มีชื่อเรื่องว่าด้วยสัตว์” หรือ Animal Trilogy ของผู้กำกับ Dario Argento (ซึ่งประกอบไปด้วย The Bird with the Crystal Plumage และ The Cat o’ Nine Tails ก่อนจะปิดท้ายด้วยหนังเรื่องนี้ครับ

โรเบอร์โต้ โทเบียส (Michael Brandon) หนุ่มมือกลองแห่งวงดนตรีร็อคเกิดรู้สึกว่ามีใครบางคนคอยติดตามดูเขามาหลายวันมากๆ แล้ว จนกระทั่งวันหนึ่งเขาก็แน่ใจว่าชายสวมหมวกใส่แว่นที่เขาเห็นต้องเป็นคนที่คอยเดินตามเขาอย่างแน่นอน เขาเลยจู่โจมเข้าไปถามหาความจริง แต่แล้วชายสวมหมวกคนนั้นกลับปฏิเสธ ก่อนจะชักมีดออกมาหมายจะทำร้ายโรเบอร์โต้ แต่แล้วโรเบอร์โต้ก็ออกแรงต่อสู้และมีดนั้นก็ย้อนไปปักชายสวมหมวกคนนั้นแทน และที่แปลกที่สุดคือในนาทีนั้นจู่ๆ ก็มีคนเปิดไปสปอร์ตไลท์ส่องมาที่เขา ราวกับมีคนอีกคนกำลังจับตาเหตุการณ์นี้อยู่

ด้วยความตกใจโรเบอร์โต้เลยหนีจากที่เกิดเหตุ และอยากจะลืมฝันร้ายอันนี้ไป แต่ปรากฏว่าวันต่อมามึคนส่งสำเนาบัตรประชาชนของคนๆ หนึ่งมาให้ และใบหน้าบนบัตรนั้นก็คือชายสวมหมวกที่โดนเขาแทงไปเมื่อวานนั่นเอง

เป็นที่แน่นอนแล้วครับว่ากำลังใครบางคนสะกดรอยตามเขา และพยายามเล่นสงครามจิตวิทยากับเขา อีกทั้งคนใกล้ตัวเขาหลายรายก็ค่อยๆ ตายอย่างสยดสยองไปทีละคนๆ ทีนี้คำถามก็คือฆาตกรผู้นี้เป็นใคร และเขาต้องการอะไรกันแน่

จัดเป็นหนังแนวลึกลับสยองขวัญฆาตกรรมที่น่าพอใจมากอีกเรื่องครับ แม้จะไม่ลงล็อคเข้าที่ทุกประการเท่า The Bird with the Crystal Plumage แต่ก็ออกรสอร่อยและน่าติดตามไม่แพ้ The Cat o’ Nine Tails โดยที่เรื่องนี้จะมีดีตรงการสร้างอารมณ์สงสัยให้คนดูสนใจติดตาม เพราะพระเอกของเรื่องต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องแปลกๆ ไม่ว่าจะคนสะกดรอยที่ไม่รู้ว่าสะกดรอยเขาทำไม ต่อด้วยการที่มีใครก็ไม่รู้ส่งของมาขู่ แทนที่จะแจ้งตำรวจให้จับเขา แต่กลับเล่นสงครามประสาทแบบนี้แสดงว่าเจตนาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

1372526454

อีกส่วนที่เจ๋งคือฉากฆาตกรรมครับ หลายฉากสร้างได้เข้าขั้นติดตาและคลาสสิกทีเดียว อย่างฉากไล่ล่าในสวนยามค่ำที่ถ่ายภาพได้ชวนหลอนและขนลุกอย่างมาก หรือฉากการฆ่าในห้องน้ำที่ฆาตกรใช้วิธีที่โหดเหี้ยม แต่ละมืออย่างนิ่มๆ นั่นก็สร้างอารมณ์ผวาได้ไม่น้อย ไหนจะฉาก “ว่าด้วยมีดเฉือน” อีก แต่ละฉากที่ว่านี่ถ่ายทำออกมาได้น่าสนใจ มุมกล้องได้อารมณ์หนังลึกลับที่สื่อได้ทั้งความน่ากลัวและความสับสนสิ้นหวังของเหยื่อ และที่ลืมไม่ได้คือ “หน้ากาก” ที่ฆาตกรใส่ครับ มันดูง่ายๆ แต่ชวนให้รู้สึกหลอนมากๆ

ในด้านความสยอง น่ากลัวนั้นถือว่าหนังทำได้ดีกว่า The Cat o’ Nine Tails ครับ แต่จะแพ้หน่อยตรงนักแสดงที่ยังไม่โดดเด่น คนดูไม่เกิดความผูกพันเท่าเรื่องก่อนหน้า ซึ่งก็มีผลกับอารมณ์คนดูในช่วงไคลแม็กซ์เหมือนกัน ว่ากันว่าตอนแรกคนจะมารับบทโรเบอร์โต้นั้นมีการทาบทามไปหลายรายครับ เช่น Terence Stamp, Michael York, Tom Courtenay, James Taylor และ Ringo Starr (1 ในวงสี่เต่าทอง) ก็น่าคิดเหมือนกันว่าถ้าได้ดาราระดับนั้นมาแสดงหนังจะดูมีสีสันขึ้นอีกหรือไม่ (แต่ผมว่าก็น่าจะมีล่ะครับ)

เอาเป็นว่าคอหนังแนวฆาตกรรมซ่อนเงื่อน ผสมอารมณ์ดิบๆ สไตล์อิตาลีก็น่าจะสนุกกับเรื่องนี้ครับ ไม่ผิดหวังแน่นอน ยิ่งได้ดนตรีประกอบดีๆ ของ Ennio Morricone มาสมทบความดียิ่งเพิ่ม แต่น่าเสียดายที่การร่วมงานครั้งนี้ระหว่าง Argento และ Morricone กลับเกิดความร้าวฉาน เนื่องจากมีแทร็กบางบทเพลงที่ Argento ไม่เห็นด้วยที่จะใส่ลงไป พอตกลงกันไม่ได้พวกเขาก็เลยแยกทางกัน ทั้งที่ร่วมงานกันมาตั้ง 3 เรื่องแล้ว (แต่ในปี 1996 เขาก็กลับมาร่วมงานกันอีกครับ ก็แยกทางกันไปเกือบ 30 ปีทีเดียว)

สองดาวเฉียดครึ่งครับ

Star21

(6.5/10)