รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

Candyman (1992) แคนดี้แมน เคาะนรก 5 ครั้ง วิญญาณไม่เรียกกลับ

candyman-movie-poster-tony-todd-virgina-madsen

จากเรื่องสั้น The Forbidden ของนักเขียนนิยายแนวสยองชื่อดังอย่าง Clive Barker (เจ้าเดียวกับที่สร้างผลงานสยองชั้นยอดอย่าง Hellraiser ออกมานั่นไงครับ) มาสู่หนังใหญ่ครับ หนังเรื่องนี้ก็เก่าแล้วล่ะเน้อะ นับไปนับมาก็จะ 20 ปีแล้ว… นานเหมือนกันนะครับ

แต่แม้หนังจะเก่า ทว่าถ้าจะพูดถึงความสนุก ความสยองล่ะก็ หนังก็มีให้ครับ ในระดับที่เข้าท่าด้วย แล้วยังเป็นหนังที่ส่งให้ชื่อของ Tony Todd เป็นที่จดจำไปทั่วในฐานะดาราหนังสยอง ที่มาพร้อมบทบาทแคนดี้แมน มนุษย์ตะขอเหล็ก

เรื่องเริ่มเมื่อเฮเลน ไลล์ (Virginia Madsen) นักศึกษาที่กำลังจะทำวิทยานิพนธ์ว่าด้วยเรื่องเล่าพื้นบ้านในถิ่นที่เธออยู่ (Urban legends) แล้วเธอก็ไปสนใจตำนานหนึ่งเข้าครับ… ตำนานแคนดี้แมน…

ตำนานนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ในอดีต เมื่อศิลปินผิวดำชนชั้นทาสคนหนึ่ง (Tony Todd) แอบรักกับลูกสาวของเศรษฐีผิวขาวผู้มีอิทธิพลประจำเมือง แน่นอนว่าความรักของทั้งสองต้องถูกกีดกันครับ และกันไม่กันเปล่า เมื่อเศรษฐีได้สั่งการให้คนไปจัดการเล่นงานชายผิวดำผู้นั้นให้ได้รับความทรมานอย่างแสนสาหัส

ในที่สุดชายผิวดำนั้นก็โดยตัดมือครับ แล้วก็ถูกโยนร่างไปให้ผึ้งนับพันๆ ตัวต่อย ก่อนจะโดนเผาร่างจาตาย… นับแต่นั้นมาก็มีเรื่องเล่าว่าวิญญาณของชายคนนั้นไม่ได้ไปไหน แต่ยังเฝ้ารอวันชำระแค้นและยังมีเรื่องเล่าอีกว่า วิธีที่จะเรียกเขามาปรากฏตัวให้เห็นนั้นก็คือ ให้เดินไปที่กระจกครับ แล้วเรียกชื่อ แคนดี้แมน 5 ครั้ง… แล้วเขาก็จะมาหา… พร้อมทั้งฆ่าคนผู้นั้นให้ตายอย่างสยดสยองที่สุด!

เฮเลนสนใจที่จะศึกษาเรื่องนี้ครับ และเมื่อเธอเริ่ม ชีวิตของเธอก็ค่อยๆ ก้าวสู่ความสยองทีละนิดๆ เนื้อเรื่องที่เหลือก็ลองไปหาชมต่อได้นะครับ

ผมชอบนะครับ ตัวหนังเองจัดว่าสยองดี แล้วก็เดินเรื่องได้อย่างน่าติดตาม มีการทิ้งปมให้ตามไปดู แล้วก็มีความสยองหยอดลงมาเรื่อยๆ แต่ที่ต้องชมเป็นเจ้าแรกก็หนีไม่พ้นพี่ Clive Barker ล่ะครับ เจ้านี้เขามีความสามารถจริงๆ นะครับในการสร้างคาแร็คเตอร์ปีศาจให้ออกมาน่ากลัวและน่าจดจำได้น่ะ แหม ทุกวันนี้ผมยังจำพี่พินเฮดได้ติดตรึงในดวงตาเลยเนี่ย ซึ่งพี่แคนดี้แมนแม้จะไม่ได้เด่นเท่าพินเฮด แต่ก็จัดได้ว่าเป็นหนึ่งในปีศาจบนโลกภาพยนตร์ที่ลืมไม่ลงน่ะครับ อันนี้ก็ยกนิ้วให้ Tony Todd ที่สามารถทำให้คาแร็คเตอร์ตัวนี้มีชีวิตและความน่ากลัวขึ้นมาได้

ส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่แคนดี้แมนมีเนื้อมีตัวตนขึ้นมาในความรู้สึกของผู้ชมได้ก็อยู่ที่การวางเรื่อง การเล่าตำนาน การผูกเรื่องต่างๆ มันดึงให้คนดูจมลงไปกับเรื่องราว ซึ่งหนังก็เล่าได้ดีจริงๆ ล่ะครับ ทำให้คนดูเชื่อได้ไม่ยากว่าแคนดี้แมนมีจริง และยังทำให้คนขวัญอ่อนไม่กล้าเผลอเรียกชื่อแคนดี้แมนที่หน้ากระจกด้วย… กลัวว่าพี่แกจะมากระซวกเราจริงๆ น่ะสิ ซึ่งจุดนี้ก้ต้องชมผู้กำกับอย่าง Bernard Rose ด้วย ที่ลำดับเรื่องได้อย่างน่าสนใจ

candyman_still

ที่ชอบต่อมาก็คือฉากน่ะครับ อย่างฉากตึกร้างนั่นก็ชวนให้ขนลุกได้ไม่ยาก ผมว่าหนังสยองเนี่ย บรรยากาศสำคัญ การทำเรื่องให้น่าเชื่อก็สำคัญครับ ลองว่าหนังทำได้ครบก็จัดว่าน่าปรบมือในระดับหนึ่งแล้ว และ Candyman ภาคแรกนี่ก็จัดว่าเป็นหนังสยองต้นยุค 90 ที่ทำได้ถึงเครื่องครับ ดูแล้วน่าพอใจ อาจไม่สุดยอด แต่ก็เข้าท่ากว่าหนังสยองยุคนี้หลายๆ เรื่อง ที่เหมือนจะเน้นฉากสยองเป็นสรณะ แต่ไม่เน้นการสร้างคาแร็คเตอร์ การดึงให้คนเชื่อสักเท่าไร

บางคนอาจรู้สึกว่ามุกที่ให้ตัวละครเรียกชื่อปีศาจ 5 ครั้งนั้นเหมือนจะคุ้นๆ มาจากไหน ก็เฉลยให้นะครับว่า มันอิงมาจากตำนาน Urban legends ของจริงที่ว่าด้วยเรื่องของ Bloody Mary ไงล่ะครับ ซึ่ง Barker ก็ดัดนิดแปลงหน่อยมาผสมเป็นแคนดี้แมนแทน

เอาเป็นว่าถ้าใครอยากได้อารมณ์หนังสยองที่อาจจะมีกลิ่นอายฮอลลีวู้ดเยอะหน่อย ตามสูตรไปบ้าง แต่ดูได้ ดูเพลิน และสนุกได้มาตรฐาน เรื่อง Candyman นี่ก็ไว้วางใจได้ครับ แม้จะเก่าแต่ก็เข้าท่า จริงๆ เอามาดูซ้ำอีกทีผมว่ามันก็ไม่ได้เก่ามากหรอกนะครับ มันยังดูร่วมสมัยอยู่น่ะ แต่วิธีเล่าเรื่องอาจจะเชื่องช้ากว่าหนังสมัยนี้บ้างเท่านั้นเอง

สยองได้ ไม่ผิดหวังครับ… ว่าแต่ ลองเรียกชื่อแคนดี้แมน 5 ครั้งที่หน้ากระจกดูไหมครับ… หลังจากชมหนังเรื่องนี้น่ะนะ เออ น่าจะได้อารมณ์ลุ้นเล็กๆ ให้กับชีวิตเหมือนกันเน้อะ

แต่คิดอีกที… อยู่เฉยๆ ดีกว่าครับ

สองดาวกว่าๆ ใกล้ครึ่งครับ

Star21

(6.5/10)

Advertisements