รีวิวหนังสือ

[ อ่านบ้านๆ #66 ] พิชิตมัจจุราช (The Face of Fear) (Dean Koontz)

6733

เปล่าครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเฮีย Koontz เขา แต่ที่ผมขนงานแกมาพูดถึงเพราะมันนึกออกน่ะครับ อย่างที่บอกพอนึกถึงเรื่องหนึ่งเนื้อความของอีกเล่มมันจะโผล่ตามขึ้นมาในหัวผมทันที และผมก็อ่านงานของเขาเยอะอยู่ เนื่องมาจากพออ่านแล้วมันอยากอ่านเรื่องต่อไปที่เขาเขียนทุกที

อ้อ แต่ก็ไม่ได้แปลว่างานแกสุดยอดหรอกนะครับ แต่มันหมายความว่าผมชอบรสมือของลุง Dean Koontz ค่อนข้างมากทีเดียว แต่จะสุดยอดหรือไม่ผมว่ามันต้องแล้วแต่ความชอบของแต่ละคน ถ้าชอบสไตล์ของแกก็วางใจได้ล่ะครับ เพราะงานอื่นๆ ของเขามันจะมาทำนองนี้หมด ลองว่าอ่านไปหนึ่งเล่มแล้วชอบก็เตรียมหางานของแกเล่มต่อไปอ่านได้เลย เพราะท่านน่าจะสนุกกับนิยายทั้งหลายของเขาแน่ๆ

งานชิ้นนี้นาย Koontz มีการใช้นามปากกา K R Dwyer แทนนะครับ แต่มันก็คือ Koontz อยู่ดี

เนื้อเรื่องคือ มีฆาตกรโรคจิตสุดอำมหิตออกอาละวาดอยู่ในมหานครนิวยอร์ค มันฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมเลือดเย็นไปนับสิบราย และที่สำคัญคือ ตำรวจยังไม่อาจจับตัวมันได้ ใช่ครับมันยังลอยนวลและยังทำการฆ่าคนอยู่ต่อไป

และความซวยก็เดินมาถึงชายหญิงคู่หนึ่งที่ไปติดอยู่บนตึกระฟ้า โดยที่หารู้ไม่ว่าไอ้ฆาตกรชื่อดังแห่งนิวยอร์ครายนี้ กำลังเลือกพวกเขาเป็นเป้าหมายรายต่อไป … งานนี้มีคนตายแน่นอน ว่าแต่จะเป็นมันหรือพวกเขา?

นี่ก็เป็นงานอีกชิ้นที่ความยาวไม่มากนักนะครับ แต่ความเข้มข้นจัดว่ามากโข ช่วงต้นๆ ก็ตามเคยครับ เรื่อยๆ มีลุ้นบ้างอะไรบ้าง แต่พอถึงช่วงที่สองพระเอกนางเอกของเราโดนไล่ล่าในตึกระฟ้าความตื่นเต้นน่าติดตามก็เพิ่มขึ้นทันที เพราะมันลุ้นจริง ตื่นเต้นจริงครับ ยอมรับเลยว่าเฮีย Koontz แกแน่มาก อ่านแล้วมันชวนอ่านต่อ เข้าข่าย Unputdownable เลยล่ะ (จับไปเข้าชุดยังได้เลยครับ เพราะมันลุ้นต่อเนื่องจริงๆ)

คือตอนผมอ่านก็เรื่อยๆ นะ แต่พอรู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเหมือนตัวเองเข้าไปอยู่ในตึกระฟ้าที่ว่านั้นแล้วอ้ะ ได้บรรยากาศความมืด โต๊ะทำงานและสำนักงานยามค่ำคืนที่ไม่มีผู้คน และแสงไฟก็มีเพียงสลัวๆ พระ – นางของเราก็ค่อยๆ พบความน่าสะพรึงทีละน้อย และฆาตกรนี่ก็โหดและท่าทางน่ากลัวมากทีเดียว กับนิยายบางเรื่องเราอาจจะหงุดหงิดนะ ประมาณว่าพวกเอ้งมีตั้งสองคนแต่จะกลัวมันทำไม แต่พออ่านๆ ไปนี่ได้อารมณ์เกร็งมากครับเวลามันเดินมาน่ะ และอีกอย่างคือมันไม่ใช่แบบเจสันหรือเฟรดดี้ ที่เดินดุ่ยๆ มาฆ่า แต่ไอ้บ้านี่มีการวางแผน มีซุ่ม ไม่ได้เดินดุ่มๆ มาเชือด ก็คิดดูครับถ้าท่านอยู่ในสำนักงานสูงระฟ้า โดดลงมาก็ไม่ได้ ทางออกมีแค่บันไดกับลิฟท์ แต่คุณไม่มีทางรู้ว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่ คุณจะทำยังไงล่ะครับ ไม่มีใครช่วยคุณได้นอกจากตัวคุณเอง และตัวคุณเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงต่อไป

แค่นึกก็กดดันหาน้อยไม่แล้วเน้อ

ไม่รู้ผมบรรยายเกินจริงไปรึเปล่า แต่มันได้อารมณ์นั้นจริงๆ ครับ สนุกและตื่นเต้น เป็นอีกงานที่ผมชอบมากของ Koontz จนผมตัดสินใจหางานของเขามาอ่านต่ออีกทันที เรื่องนี้ก็สั้นครับ ไม่ยาวเกินไป พอดีๆ เอาเป็นว่าถ้าชอบแนวไล่ล่าแบบนี้ ลองดูได้เลยครับ ผมว่าคุ้มค่าหาน้อยไม่

แนะนำครับผม แนะนำเล่มนี้เลย ถ้าท่านอยากตื่นเต้นเหมือนอยู่กลางตึกดึกๆ คนเดียวล่ะก็ เล่มนี้เลยจ้า

===================================

The Face of Fear (พิชิตมัจจุราช)
ของ Dean Koontz
แปลโดย ปรัชญา วลัญช์

 

 

Advertisements