รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

Scoop (2006) สกู๊ป เกมเซอร์ไพรส์หัวใจฆาตกร

404px-Scoopposter

ผมเป็นคนหนึ่งที่หลงรักเสน่ห์หนังเบาสมองสไตล์ลุง Woody Allen เข้าอย่างจังเบ่อเร่อ

จริงๆ นะครับหนังตลกสไตล์แกนี่ไม่เหมือนใคร เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ (หรือที่คนอื่นทำแล้วเหมือนก็เพราะได้อิทธิพลมาจากแกนั่นแหละ) นั่นคือสถานการณ์ที่ไหลไปได้เรื่อยๆ และตัวเอกที่พูดไปเรื่อยๆ พล่ามกันน้ำไหลไฟดับ และระหว่างคำพูดเหล่านั้นถ้าฟังดีๆ ก็จะฮาครับเพราะมีอารมณ์ขันแทรกไปตลอดหรือไม่ก็แทรกเรื่องกัดชาวบ้านไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ วันดีคืนดีกัดตัวเองก็มี เออ เอากะแกสิ

ผมนั่งดูหนังแกทีก็มีความสุขยิ้มไปตลอด ยิ่งเรื่องไหนแกเล่นนำด้วยนี่เตรียมสนุกได้ล่ะครับ เรื่องนี้ก็เหมือนกัน

ที่มาของหนังเรื่องนี้ก็เริ่มตอนที่ Allen กำกับ Match Point ที่แสดงนำโดย Scarlett Johansson แต่เผอิญว่าเรื่องนั้นออกแนวจริงจังเป็นรักแบบผู้ใหญ่ที่แทบจะไม่มีจังหวะสำหรับความขำเลย ทีนี้ระหว่างการถ่ายทำ Allen ก็พบว่า Johansson เป็นดาราสาวที่ร่าเริงและมีอารมณ์ขันมากคนหนึ่ง ทว่าคนส่วนมากมักได้เห็นเธอในบทเครียดๆ มากกว่า Allen เลยจัดแจงเขียนบทเรื่อง Scoop ขึ้นทันทีเพื่อให้ Johansson เล่นบทนำในเรื่องโดยเฉพาะ (ว่ากันว่าพล็อตในหัวของ Allen ตอนแรกบทนักข่าวคนนี้จะมีอายุเยอะหน่อย แต่พอเขาเจอ Johansson ก็รู้ทันทีว่าบทนี้เหมาะขนาดไหน)

หนังเปิดมาก็เกริ่นให้คนดูได้รู้จักกับ โจ สตอมเบิล (Ian McShane) นักข่าวหัวเห็ดที่เสียชีวิตไปแล้ว ระหว่างล่องเรือลงสู่ยมโลก (เริ่มได้กลิ่นความเพี้ยนสไตล์ Allen หรือยังครับ) โจก็ได้พบกับสาวอีกหนึ่งคนที่ตายเพราะโดนวางยาพิษ และเธอก็ได้มอบข่าวสุดแสนจะใหญ่ให้โจ เธอบอกว่านายจ้างเธอที่ชื่อปีเตอร์ ไลแมน (Hugh Jackman) อาจจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องเจ้าของฉายา ฆาตกรไพ่ยิปซี ที่ไล่ฆ่าโสเภณีอยู่ทั่งเมืองในเวลานี้

พอได้ข่าว ไฟความเป็นนับข่าวก็ลุกโชนมาอีกครั้ง แต่ติดปัญหาอยู่ข้อเดียวคือเขาตายไปแล้ว จะไปทำข่าวต่อได้ไง หรือต่อให้ทำได้แล้วจะไปแจ้งต่อสาธารณะได้อยางไร

แล้วจู่ๆ เขาก็ไปแว่บตัวไปโผล่ในกล่องเล่นกลของ ซิด วอเตอร์แมน (Woody Allen) คุณลุงนักมายากลที่หากินในลอนดอน และได้เจอกับ ซอนดร้า พรานสกี้ (Johansson) นักศึกษาสาวที่ฝันอยากเป็นนักข่าวมาตลอดชีวิต โจเลยมอบหน้าที่ตามข่าวให้ซอนดร้าสืบทอด โดยซิดก็ตกกระไดพลอยโจนต้องมาช่วยซอนดร้าสืบดวย

ซอนดร้าเลยปลอมตัวเพื่อทำความรู้จักกับปีเตอร์ หนุ่มหล่อร่ำรวยทรงเสน่ห์ที่ไม่น่าจะเป็นฆาตกรได้ แล้วเธอก็ตกหลุมรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ … แล้วตกลงปีเตอร์เป็นฆาตกรไพ่ยิปซีจริงหรือเปล่าน้อ?

Scoop-196808179-large

ในฐานะคนที่ดูงานหนังของ Allen มาตลอดก็สนุกกับหนังเรื่องนี้สิ้นดีล่ะครับ แม้ความคมคายอาจจะไม่ได้มากมายเท่าสมัย Manhattan หรือ Annie Hall แต่ความฮายังถือว่าอยู่ในระดับมาก ยิ่งตัว Allen เองนี่กระจายอ้ะครับ พล่ามไม่หยุด แล้วเป็นการพล่ามที่ไม่น่ารำคาญนะครับ อันนี้ถือเป็นเรื่องแปลกดี เพราะขานี้ยิ่งพล่ามมากความยิ่งน่ารัก ในเรื่องนี่ตัวละครซิดกลายเป็นคนชราอารมณ์ดีผู้น่ารักไปเลยล่ะครับ เป็นสีสันระดับเยี่ยมอย่างแรง

ส่วน Johansson ก็ไม่ทำให้ Allen ต้องผิดหวัง ดูเหมาะกับบทอย่างยิ่ง จริงๆ แล้วคอหนัง Allen ดูแล้วคงนึกคล้ายๆ ผมนะครับ ตรงที่บทซอนดร้าในเรื่องคือ Allen น่ะแหละ แต่เป็นในเวอร์ชั่นผู้หญิง

สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยหนังของ Allen มาก่อนก็จะอธิบายใหฟัง คืออย่างนี้ครับ ส่วนมากหนังของ Allen ตัวเอกของเรื่อง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นนักข่าว, นักเขียน หรือคนช่างพล่าม) มักจะมีที่มาของบุคลิกจาก Allen นั่นเอง

จนถ้าคุณดูหนังของ Allen ต่อกันยาวๆ อาจเหมือนดูการผจญภัยชุดยาวของ Allen

ดูจากการแสดงที่เข้าท่าลงล็อกของ Johanssen แล้ว ไม่แปลกใจที่ Allen จะเรียกใช้บิการเธอบ่อยมาก นี่ได้ข่าวว่าหนังเรื่องล่าสุดเรื่อง Vicky Cristina Barcelona ลุงแกก็ให้เธอรับบทนำอีก สงสัยคงเข้าขาไปอีกนาน

ส่วนพ่อวูล์ฟเวอรีน Jackman ก็มาดดีครับ ดูเป็นเศรษฐีจริงๆ มีเสน่ห์เอามากด้วยๆ สาวๆ ก็คงปลื้มกันต่อล่ะครับ ในขณะที่ McShane แม้โผล่ไม่เยอะแต่ก็ขโมยความเด่นได้ไม่เลว

แต่ที่เด่นไม่เกรงใจใครคือ Allen ครับ พล่ามได้เป็นตัวแกมากๆ

ก็เป็นหนังเบาสมองเบาๆ ไม่ได้เน้นฮาสัปดนแบบพิมพ์นิยมนะครับ ลุง Allen แกขำแบบน้ำดี ขำคิดน่ะครับว่างั้นเถอะ ประมาณว่าฟังบทสนทนาแล้วขำด้วย ถ้าเอามาคิดเล่นๆ แกก็กัดอะไรรอบตัวไปด้วย

ไม่ผิดหวังสำหรับหนังของ Allen

สองดาวครึ่งครับ

Star22

(7/10)

Advertisements