รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

Once (2007) หัวใจร้องว่ารักเธอ

14642322_1365865043444293_4730951025846767872_n

เหตุผลง่ายๆ ที่รัก Once ก็เพราะมันเป็นหนังชีวิตที่มีครบทั้งรอยยิ้ม คราบน้ำตา เวลางดงาม ห้วงยามอาลัย และบทเพลงไพเราะเนื้อหากินใจ

หนังถือว่า Feel Real แบบแอบ Feel Good คือไม่ได้ปรุงจนมันกลายเป็นหนังสูตรสำเร็จจ๋า แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้เน้นจริงจังจนหนังหนักเกิน ตัวหนังจัดว่ามีส่วนผสมที่พอเหมาะระหว่างหนังชีวิตแบบสุขเคล้าทุกข์ และหนังเติมพลังใจให้คนดู

เพลงเพราะชนิดที่คู่ควรแก่ออสการ์ที่ได้ไป การเดินเรื่องก็น่ารักดีครับ เรียบง่ายแต่มีความหมาย ส่วน 2 ดารานำอย่าง Glen Hansard และ Markéta Irglová ก็แสดงกันพอเหมาะ

และบรรยากาศของโลเกชั่นในดับลินก็ดูอบอุ่นครับ เข้ากับสไตล์ของเรื่อง (ผมชอบสวนที่พวกเขาไปเดินจัง ที่พระเอกขี่มอเตอร์ไซค์พานางเอกไปน่ะครับ ต้นไม้ดูแปลกตาและมีเอกลักษณ์ดี)

ถือเป็นผลงานที่น่าจดจำอีกเรื่องที่ John Carney เขียนบทและกำกับครับ ถ้าคอหนังเพลง-ดนตรีอยากฟินล่ะก็ เพียงจัดเรื่องนี้ ต่อด้วย Begin Again และปิดด้วย Sing Street ก็จะลุแก่ความฟินได้อย่างแน่นอน

แต่ละเรื่องของ Carney มีจุดสวยงามไปคนละแบบครับ อย่างเรื่องนี้ความเรียบง่ายคือพลังสำคัญ บวกด้วยเพลงดีๆ ตามด้วยบรรยากาศหนาวๆ ที่แฝงด้วยความอบอุ่น และเรื่องราวของคน 2 คนที่เจอกัน คุยกัน ถึงกัน และผูกพันกัน โดยมีเพลงเป็นสื่อสายใย

ผมชอบตอนจบครับ มันคือตอนจบแบบที่ผมรู้สึกว่า มีความหมายและจะตรึงใจเราได้อย่างยอดเยี่ยม อีกทั้งทำให้เรารู้สึกว่า พวกเขาในเรื่อง มีตัวตนจริงๆ อยู่ที่ไหนสักแห่ง ในโลกกลมๆ ใบเดียวกันนี้

พล็อตแบบนี้ ผมเล่าเรื่องย่อได้ง่ายๆ แค่ไม่กี่คำ แต่สำหรับคนทำที่จะเล่าเรื่องแบบนี้ให้จับใจได้นั้น มีไม่มากในยุทธจักรภาพยนตร์

เพราะหนังแบบนี้ จะจับใจคนดูได้ก็ต่อเมื่อคนทำรู้ว่า “หัวใจ” ของหนังแนวนี้ มีจังหวะการเต้นเป็นแบบใด

ถ้าหัวใจผู้กำกับและหัวใจทีมงาน เต้นได้ถูกจังหวะแล้ว หนังก็จะ “เต้น” ให้เราสัมผัสได้ ในจังหวะเดียวกัน

และเมื่อเกิดปรากฏการณ์นั้น หนังก็จะครองใจเราได้ทั้งดวง

สามดาวครับ

Star31

(8/10)

Untitle03244

 

โฆษณา