รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

Notting Hill (1999) รักบานฉ่ำ ที่น็อตติ้งฮิลล์

NottingHillRobertsGrant

ผลงานอีกชิ้นของผู้เขียนบทโคตรเก่งอย่างพี่ Richard Curtis ที่เอาอีกแล้วครับ จับเอาพล็อตที่…เอ่อ…จะว่าไปมันก็คล้ายๆกับละครน้ำเน่าบ้านเราเลยนะครับ ประเภทดอกฟ้ากับหมาวัด เรื่องของหนุ่มอังกฤษนิสัยดี วิลเลี่ยม (Hugh Grant – ที่ผูกขาดบทหนุ่มอังกฤษตลอดกาลครับเพราะไม่มีใครเล่นดีเท่าเขาอีกแล้วกับบท ทำนองนี้) ที่ได้ไปเจอกับ แอนนา สก็อต (Julia Roberts) ดาราสาวขวัญใจคนทั้งโลกที่เผอิญมาถ่ายทำหนังอยู่ที่แถวๆ นั้น เมื่อทั้งคู่เจอกัน ไฟก็สปาร์คครับ แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตรักดารากับคนสามัญธรรมดามันจะราบรื่นได้ซักแค่ไหนกันเร่อ อันนี้ก็ต้องดูต่อครับ บอกได้แค่ว่าตอนจบนี่คุ้มกับที่ดูมาทั้งเรื่องอย่างแน่นอน

Curtis เอาอีกแล้วครับกับบทพูดที่โคตรจะน่าสน บางคนอาจสงสัยเพราะผมย้ำไอ้ประโยคนี้มาหลายครั้งแล้ว กับเรื่อง Four Weddings ผมก็ย้ำหลายทีแล้วเหมือนกัน มันอะไรกันนักหนาหรือ ?… ก็อยากจะชี้แจงครับ ว่าบทสนทนาสไตล์พี่ Curtis นั้น มันชวนให้คิด มันมีนัยทางจิตวิทยาแฝงเข้ามาอีกต่างหาก และมันยังเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับพัฒนาการของความรักที่พระ-นางมีให้แก่ กันครับ

คือในหนังสไตล์พี่ Curtis แทบทุกเรื่องครับไปดูได้เลย จะพบว่าการที่พระ-นางจะชอบกันนั้น ไม่ได้แค่หล่อเลยชอบ สวยเลยชอบ ไม่ใช่การปิ๊งฉาบฉวย แต่เขาปิ๊งกันที่ความคิดและวุฒิปัญญา (เว่อร์ไปมั้ยเนี่ย) พวกเขาชอบพอโดยผ่านการสื่อสารทั้งคำพูดและท่าทาง ไอ้คำพูดนี่ตัวดีเลยครับ ไม่ต้องเอาเฉพาะในหนังหรอก ในชีวิตจริงเรานี่แหละ คารมเป็นต่อเคยได้ยินใช่มั้ยครับ ก็เช่นกัน การที่คนจะชอบกันหรือการที่ผู้หญิงซักคนจะเห็นว่าผู้ชายคนนี้มีดีน่าคบหา ย่อมต้องมาจากหลายๆ ส่วนประกอบกัน ไม่ใช่แค่หล่อครับ ถ้าหล่อแล้วชอบอันนั้นเขาเรียกว่าหลงแล้ว หรือไม่ก็เป็นประมาณ Puppy Love เท่านั้น การที่ผู้ชายจะมัดใจหญิงได้ต้องมีทั้งท่าทางที่แมน สุภาพบุรุษ มีความคิด ซึ่งไอ้การแสดงถึงความเป็นคนที่มีความคิดนั้น ก็ต้องสื่อออกมาทางวาจานี่แหละครับ พูดฉลาดมั้ย เพราะบางครั้งถ้าเราพูดเข้าที อีกฝ่ายก็จะมองว่าเรานี้น่าค้นหาอะไรเทือกนั้นนะครับ … นี่ผมไปไหนแล้วเนี่ย

ก็สรุปง่ายๆ คือ มันทำให้เราเชื่อครับว่าแอนนากับวิลเลี่ยมมีใจให้กันจริงๆ เพราะมีจุดที่ทำให้ทั้งสองสนใจกันและกัน ซึ่งอะไรแบบนี้ไม่ค่อยมีในหนังฟาก Hollywood ครับ ปกติโดยมากหล่อปุ๊บสวยปั๊บ บรรยากาศเป็นใจเข้าหน่อยก็ไปซะแล้ว ไอ้พวกนั้นมันเป็นการปิ๊งตามสูตรมากกว่า แต่กับอะไรแบบนี้ผมเรียกว่า ปิ๊งแบบมีที่มาที่ไป ครับ

ดาราเด็ดทุก ราย ยิ่งดาราสมทบก็เอาอีกแล้วครับ แย่งซีนแบบไม่เสียเส้นทุกทีที่มีโอกาส ยิ่งตอนท้ายนั่นทำได้ฮาสุดๆ ครับ ดูไปแล้วสะใจและยอมรับเลยว่าเพื่อนๆ ของวิลเลี่ยมทุกคนนั้นเป็นเพื่อนแท้จริงๆ

แน่นอน ก็ต้องชม Roger Michell ผู้กำกับด้วยครับ เพราะถ้าบทดี แต่คนทำไม่ได้เรื่อง หนังก็คงไม่ดีอย่างที่เป็นหรอก

ผมถือว่านี่เป็นหนังโรแมนติกที่ควรมีในครอบครองอย่างยิ่ง ถ้าไม่เชื่อ เอามาดูสิครับ

สามดาวครับ

Star22(7.5/10)

 

Advertisements