รีวิวหนัง/ภาพยนตร์

กั๊ก กะ กาวน์ (2004) My Space

gg_00

นี่ก็เป็นเรื่องราวของหนุ่มสาวสองคนที่ได้มาเจอกันครับ ผู้หญิงชื่อ ป่าน (เจ้นท์ – พัชรา บูรณะวิมลวรรณ) เป็นนศ.แพทย์ ปี 4 ที่ดูเหมือนชีวิตเธอจะว่างเปล่าเสียเหลือเกินครับ ไม่มีแฟน พ่อแม่ก็อยู่ไกลกัน อยู่หอคนเดียว จนหลายครั้งเธอก็ไม่รู้จะทำอะไร จนต้องหาความแปลกใหม่ให้ชีวิตอย่างเช่น การลองถ่ายรูป แต่มันก็ยังไม่สามารถเติมเต็มอารมณ์ว่างเปล่าให้เธอได้เท่าใดนัก สำหรับฝ่ายผู้ชายก็คือ นิค (ศรุต ชัชวาล) ตากล้องที่ป้าของป่านว่าจ้างมาให้ถ่ายภาพให้ ป่านกับนิคเลยได้รู้จักกัน … ก็นั่นแหละครับ หนังทั้งหมด ส่วนมากก็คุยๆๆๆ หรือไม่ก็เป็นภาพเปล่าๆ แล้วก็มีดนตรีใส่ลงมา

นี่แหละครับ เป็นหนังแนวอีกแบบหนึ่ง (ในความคิดผมนะ) นั่นคือ ถ้าชอบก็ชอบล่ะคับ แม้บางทีเจ้าตัวก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวชอบเพราะอะไร รู้แต่ว่ามันโดน แต่ถ้าไม่ชอบก็คือไม่ชอบกันไปแบบเต็มที่

แต่เผอิญเหลือเกินว่า รีวิวนี้ ผมเขียนอ้ะนะครับ และผมมันก็พวกเขียนตามที่คิดมาหลายปีดีดักแล้ว ก็คงต้องขอเขียนตามที่ผมคิดตามเคย ไม่รู้จะไปโอนเอียงทำไมให้เสียหัว

ผมชอบครับ ชอบมากๆ

ชอบจริงๆ ครับ

ชอบเหลือเกิน

…นางเอกเรื่องเนี้ย ….. ฮี่ๆๆๆๆๆๆ

… นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย … ออ เรื่องกั๊กกะกาวน์นะครับ (บางคนเริ่มมองเห็นแล้วว่าผมมีอคติ อิอิอิ ดังนั้นอย่าเชื่อผมมากก็แล้วกัน) มันเป็นหนังง่ายๆ น่ะ และบางคนจะคิดว่ามันเป็นหนังโรแมนติก อันนี้ไม่ใช่เลยนะครับ จริงๆ แล้วมันคือหนังชีวิตน่ะแหละ แต่มันขึ้นอยู่กับคนที่ดูด้วย ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วง สวีท รักหวานหยด หรือไปดูกับคนรู้ใจ บรรยากาศในหนังสามารถกลายเป็นหนังโรแมนติกได้ในบัดดล

แต่ถ้าคุณรู้สึกว่าจะไปดูหนังชีวิต คุณก็จะได้มุมมองต่างๆ เก็บกลับมาพอสมควรโดยที่คุณอาจจะสัมผัสไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหนังมันมีความโรแมนติกที่ตรงไหนกัน

… มันแล้วแต่น่ะครับ ว่าคุณไปดูด้วยอารมณ์ไหน และคุณรับรู้เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้มาอย่างไร แต่ผมไม่ต้องการให้ใครตั้งความหวังกับหนังเรื่องนี้ว่ามันจะต้องโดนใจคุณนะ ครับ เพราะมันไม่แน่อ้ะ … และถ้าคุณคิดว่าคุณกำลังจะได้ดูหนังดี การคิดแบบนี้ ผมขอบอกว่ามันผิดอย่างมหันต์เลยนะครับ เพราะคำว่าหนังดี แต่ละคนมันแตกต่างกันไป บางคนหนังดีก็จะต้องมีฉากหวานๆ ถึงจะเรียกว่าดี บางคนต้องมีฉากบู๊ถึงจะเรียกว่าดี ไม่มีใครในโลกนิยามคำว่า “หนังดี” สำหรับทุกคนได้หรอกครับ

ดังนั้น เรื่องนี้ ผมว่าต้องลองไปดูเองน่ะครับ ถึงจะรู้ว่าหนังเรื่องนี้ “ดี” สำหรับคุณมั้ย เพราะผมตอบแทนใครไม่ได้ ยกเว้นกับเพื่อนบางคนที่ผมรู้นิสัยดีเท่านั้นผมถึงจะเดาออกว่ามันจะชอบหรือ ไม่ อย่างพวกซี้ผมเนี่ย ผมว่ามันน่าจะชอบ แต่กับคนอื่นๆ ผมไม่อาจเอื้อมจะไปลองเดาครับ ก็ผมไม่แน่ใจอ้ะ เดาไป ชวนไป ไม่ชอบใจก็โดนอ้ะดิ

แต่พอจะบอกได้เลาๆ ว่า ถ้าคุณไม่ชอบหนังชีวิต, ไม่ชอบหนังที่มีแต่พูดๆๆๆๆ, ไม่ชอบหนังที่ถ่ายจากฟิล์มที่ไม่คมนัก, ไม่ชอบหนังที่มีดนตรีช้าๆ เปิดคลอยังกับ MV, ไม่ชอบหนังที่เดินเรื่องช้า, ไม่ชอบ IL Mare, ไม่ชอบ Ditto, ไม่ถูกเส้นกับหนังที่ทำโดยนักศึกษาวิชาภาพยนตร์… ผมว่าคุณคงไม่ชอบหนังเรื่องนี้หรอกครับ

ส่วนผมรู้สึกเพลินไปกับหนัง แม้มันจะอืดบ้าง นักแสดงไม่ได้มืออาชีพมากมาย แต่ก็เป็นหนังชีวิตที่น่าสนใจ งานถ่ายภาพก็นับว่าไม่เลว

สมัยก่อนตอนผมดูรอบแรกผมชอบมากครับ ให้สามดาวเลยล่ะมั้ง ครั้นเวลาผ่านไปความรู้สึกก็มีขึ้นมีลงเป็นธรรมดา

ผมอาจไม่ได้ชอบหนังเรื่องนีั้น้อยลง… แต่ผมเพียงแก่ขึ้นเท่านั้นเอง ^_^ ความชอบ ความโดนย่อมเปลี่ยนแปลงไป

ถ้าย้อนมองไป การที่สมัยก่อนผมชอบหนังเรื่องนี้อาจเพราะความเหงาในใจ เพราะอารมณ์วัยรุ่นที่กำลังต้องการใครสักคน จึงรู้สึกอินกับหนัง แม้ใครจะบอกว่าดาราเล่นกันแข็งมากมาย แต่ความรู้สึกของผมมันคงผสมเติมลงไปในเรื่องราวและการแสดงเหล่านั้น ว่าง่ายๆ คือพวกเขาอาจแสดงแข็งจริงๆ แต่ความรู้สึกและความคิดของผมเกิดการตีความคล้อยตามจนอินไปกับเรื่องราว หรือจะบอกว่าหนังเข้ากับอารมณ์ ณ ตอนนั้นของผมพอดีก็ได้

นั่นแหละครับ ครั้งหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น

สองดาวกว่าครับ

Star21(6.5/10)